Wieczorem syn wrócił do domu, a towarzyszyła mu dziewczyna. Powiedział: „Mamo, poznaj Kasię. Myślę, że jej obecność nam nie przeszkodzi.” Powiedzieliśmy: „Witajcie. Synu, co dokładnie masz na myśli?” Syn odpowiedział: „W naszym trzypokojowym mieszkaniu jest wystarczająco dużo miejsca, abyśmy mogli razem mieszkać.” Odpowiedziałam: „Chwileczkę. Czyli podjąłeś decyzję, że chcecie mieszkać razem w naszym mieszkaniu?” Syn zaprzeczył: „Nie, nie, to nie o to chodzi”. „To nie zadziała. Jeśli jesteś na tyle samodzielny, by podjąć taką decyzję, to może zastanów się, gdzie chcielibyście mieszkać i rozwijać wasz związek. Życie z nami może nie być najlepszą opcją. Mówię to z mojego własnego smutnego doświadczenia. Po pewnym czasie mogą pojawić się kłopoty domowe, konflikty, a ja mogę stać się kłopotliwą teściową, a Kasia nieszczęśliwą synową, która nie czuje się akceptowana w rodzinie swojego chłopaka. Byłam kiedyś nieszczęśliwą synową, mieszkającą z twoją babcią, i nie chciałabym tego samego dla Kasi.”
„Stąd, synu, prosiłabym cię, abyś spróbował rozwiązać ten problem związany z mieszkaniem. Istnieje wiele opcji”. Syn zapytał: „Mamo, ale jesteśmy tylko studentami. Jakie mamy opcje?” Odpowiedziałam: „To zależy od waszego pragnienia. Jeśli chcecie być razem, można wziąć urlop dziekański, pracować zarobkowo lub wybrać studia zaoczne. Istnieje wiele możliwości.” Syn odparł: „Nie, nie. Jeśli tak trudno Ci nam pomóc, a jesteś przeciwna Kasi, to sam to załatwię.” Wyjaśniłam: „Nie chodzi o to, że jestem przeciwna Kasi. Przeciwnie, jestem ciekawa, jaka jest. Po prostu uważam, że to jest kwestia, którą powinieneś rozważyć i rozwiązać samodzielnie.” Odeszli i nie dali o sobie znać przez tydzień. Byliśmy zaniepokojeni, więc skontaktowaliśmy się z akademikiem i dowiedzieliśmy się, że otrzymali specjalne zezwolenie na pobyt tam przez miesiąc.
Później byli zmuszeni się wyprowadzić. Miesiąc później syn zadzwonił i oznajmił, że on i Kasia zaczęli pracować i znaleźli miejsce do zamieszkania. Jeden z ich przyjaciół wyjeżdżał na rok na studia do Europy, więc jego mieszkanie było dostępne na ten czas. Zgodzili się przenieść tam za niską opłatą, ale właściciel postawił warunek, że mieszkanie zostanie wyremontowane. Syn mówił to z dumą w głosie, co dobrze zrozumiałam. Był zadowolony, że samodzielnie znalazł rozwiązanie trudności związanej z mieszkaniem i utrzymaniem ich związku z Kasią. Mój mąż i ja postanowiliśmy ich zaprosić na kolację. Mimo że byli nieco niechętni, przyszli. Na początku utrzymywali dystans, ale potem zaczęliśmy rozmawiać. Podczas kolacji mąż i ja powiedzieliśmy im, że jesteśmy gotowi pomóc finansowo w remoncie mieszkania. To ich pierwsze samodzielne mieszkanie i chcieliśmy wesprzeć ich w tej decyzji. Powiedzieliśmy im również, że cieszymy się, że ich miłość przetrwała trudności, i jesteśmy przekonani, że nic już ich nie rozdzieli w przyszłości.
