Miałam szczęśliwą rodzinę: męża i córkę. Mężczyzna wykładał na Uniwersytecie, miał tytuł naukowy, a nasza córeczka miała wtedy zaledwie dwa lata. A potem zadzwoniła do mnie studentka i…
Po prostu zszokowałam mnie tą wiadomością. Okazuje się, że jest w ciąży z moim mężem i spodziewa się dziecka. Zaczęła mówić, że spotyka się z moim mężem dłużej rok, a więc tak odnosiła sukcesy w nauce. Myślałam, że ta studentka pomyliła mnie z kimś, ale okazało się, że to prawda.
Mój mąż zawsze wracał do domu późno, więc nigdy na niego nie czekałam, a po prostu zostawiałam obiad na stole, ale tym razem nie poszłam spać. Czekałam na męża, zacząłam opowiadać o moich codziennych sprawach i udawałam, że nic nie wiem. Zaczęłam pytać o studentów, a mój mąż nawet nie wiedział, co się stało.
Następnego ranka postanowiłam zadzwonić do dziewczyny i dowiedzieć się o tej sytuacji. Zaproponowała spotkanie w kawiarni w pobliżu Uniwersytetu. Dziewczyna była piękna, więc nic dziwnego, że mój mąż mnie z nią zdradził. Powiedziała mi, że nie chce aborcji, więc urodzi dziecko. W jej oczach była prawdziwa rozpacz, więc nie znęcałam się nad nią, ponieważ praktycznie nie jest winna.
Po przybyciu do domu spakowałam rzeczy męża i po cichu wystawiłam je na korytarz. Mężczyzna nie rozumiał, co się stało, a potem sam wszystko powiedział. Przeprosił mnie i powiedział, że tak nie może być. Jednak już mu nie wierzyłam!
Minęło sześć miesięcy, a studentka urodziła córeczkę mojemu mężowi. Od wspólnych znajomych dowiedziałam się, że wynajmują mieszkanie w pobliżu uniwersytetu, aby nie było daleko. Jednak nie wszystko było takie słodkie.
Studentka mojego męża zrzekła się dziecka i zostawiła mu je, przyszedł z córką do naszego domu. W sam raz na urodziny mojej córki! Bardzo prosił o przebaczenie. Nie mogłam zostawić tego dziecka, tym bardziej, że była kopią mojego męża.
Teraz mieszkamy z obiema córkami. Na początku w ogóle nie akceptowałam tego małego dziecka, ale miłość do mojego męża wygrała! Teraz żyjemy szczęśliwie we czwórkę. A nasi znajomi nawet nie zdają sobie sprawy, że jedna z córek nie jest całkowicie nasza.
Ale jak to mówią – nie ma dzieci niczyich!
Czy ta historia Cię poruszyła?
