Trzy lata temu w moim życiu wydarzyło się coś wielkiego: w końcu kupiliśmy mieszkanie. Przestrzeń życiowa wymagała gruntownego remontu i dopiero po pół roku mogliśmy świętować parapetówkę. Byliśmy szczęśliwi. Nie mogę znaleźć słów opisujących nasze uczucia i emocje. Poznaliśmy kilku sąsiadów. Myślałam, że poszczęściło się nam z nimi: większość z nich to wykształceni, inteligentni, fajni ludzie. Na początku wszystko było cudownie. Żyliśmy zgodnie z zasadą „żyj i daj żyć innym”. Ale miesiąc temu wszystko się zmieniło. Mieszkanie nad nami, które zajmowała młoda rodzina, zamieniło się w klub nocny. Nie można było spać.
Do nas aż dochodziła głośna muzyka, krzyki, śmiech. Wcześniej nic takiego nie było. Mieszkańcy tego mieszkania byli spokojnymi ludźmi. Nigdy nie hałasowali. Teraz przez całą noc grała głośna muzyka, w ich oknach światło pali się aż do rana. W końcu cierpliwość mojego męża się skończyła. Ile można? Gdyby to było tylko w weekendy, można by to zrozumieć, ale co wieczór organizowano imprezy trwające do rana. Nie zamierzaliśmy już tego tolerować. Sami byliśmy kiedyś młodzi, spotykaliśmy się paczkami, imprezowaliśmy, ale nikomu nie przeszkadzaliśmy. Mąż postanowił porozmawiać z sąsiadami. Kilkakrotnie ostrzegał, aby skończyli z takimi imprezami.
Ale nic się nie zmieniło. Miałam nadzieję, że można rozwiązać sprawę bez angażowania policji. Sąsiad powiedział, że młoda para, która mieszkała w tym mieszkaniu, rozwiodła się, mąż zostawił mieszkanie żonie, a ona wynajmuje je, aby mieć dodatkowy dochód. Próbowałam ją znaleźć. Udało mi się do niej dostać telefon i zadzwoniłam do niej. Wyjaśniłam sytuację i poprosiłam o rozmowę ze swoimi lokatorami, aby przerwali nocne imprezy. Ta jednak podniosła na mnie głos i wysłała mnie w diabły. Skontaktowaliśmy się z policją. Dwa dni później wtargnęła się do mojego mieszkania, rzuciła się na mnie i powiedziała, że odebrałam samotną matkę bez pieniędzy, zawiodłam ją również pod nią. Ale dzwoniłam do niej i prosiłam o coś miłego.
