W wieku 55 lat postanowiłem zrezygnować z pracy za granicą i wreszcie rozkoszować się życiem. Nasze dzieci już miały swoje życie. Pomogłem im również z weselami. Renata przez pewien czas mnie namawiała:
– Masz jeszcze zdrowie. Mógłbyś zarobić na godną starość.
Ale byłem nieugięty. Pół roku mieszkałem w naszym mieszkaniu. Wszystko formalnie należało do żony, również samochód. Nie miałem problemu, że nic nie było na papierze moje, ufałem jej. Tak mocno ufałem, że musiałem wrócić do rodzinnej wsi do mojej matki.
Nazywam się Michał, mam 58 lat. Prawie połowę mojego życia spędziłem pracując za granicą. Byłem w Holandii, Czechach, Niemczech i kilka razy we Francji.
Chciałem, aby moja rodzina miała lepsze życie. Moja żona Renata była nauczycielką języka polskiego. Nasze miasto było małe i nie było pracy dla mężczyzn. Najpierw pracowałem w zakładzie w pobliskim województwie, ale więcej wydawałem na dojazdy niż zarabiałem.
Gdy straciłem cierpliwość, powiedziałem żonie, że wyjeżdżam za granicę w poszukiwaniu lepszej pracy. Renata mnie wspierała. Mieliśmy dwójkę dzieci i chcieliśmy im zapewnić lepszą przyszłość.
Na obczyźnie oszczędzałem na wszystkim. Mieszkałem w najtańszym mieszkaniu, jadłem bardzo prosto. Wszystkie zarobione pieniądze wysyłałem do żony.
Kiedy uzbierałem pewną sumę, sprzedaliśmy nasze mieszkanie i żona sama zajęła się zakupem większego. Zatrudniła ludzi, którzy zrobili remont, kupiła piękne meble. Przyjeżdżałem od czasu do czasu, ale Renata prosiła, żebym jej ufał w zarządzaniu domem.
Kupiliśmy też drogi samochód, a ona nauczyła się jeździć i zrobiła prawo jazdy.
Tak mijały lata. Jeździłem do domu na tydzień lub miesiąc, a potem wracałem do pracy.
Nasze dzieci poszły na studia, więc znów potrzebowaliśmy pieniędzy. Gdy skończyły studia, syn chciał się ożenić, a dwa lata później córka wyszła za mąż.
Pracowałem, by opłacić wesela, suknie oraz prezenty dla młodej pary.
W wieku 55 lat postanowiłem zakończyć ten etap życia i trochę pożyć dla siebie.
Po moim powrocie żona wypędziła mnie z mieszkania. Zostałem bez niczego, po tylu latach ciężkiej pracy. Teraz mieszkam na wsi z moją matką. Zdrowie mnie opuszcza. Moje dzieci mają własne życie i nie potrzebują mnie. A Renata? Mieszka w mieszkaniu, na które dla niej zarobiłem, z jakimś obcym facetem…
Takie jest moje życie… Nie jest ono radosne, ale mimo wszystko staram się znaleźć w nim jakieś pozytywne strony. Choć szczerze mówiąc, trudno mi zaakceptować nową rzeczywistość. Po wielu latach ciężkiej pracy, poświęceń i tęsknoty za rodziną czuję się oszukany i opuszczony. Postanowiłem, że będę walczył o swój udział i złożę papiery rozwodowe. Zobaczę jak to wszystko dalej się potoczy.
