Syna nie było już dwa dni, gdy okazało się, że wydarzyło się nieszczęście. Myślałam, że narzeczona będzie z nim do ostatniego momentu, ale się myliłam.

Kilka dni ciężko mi było na sercu, nie rozumiałam, co się ze mną dzieje, a w mojej głowie pojawiały się złe myśli. Wtedy zadzwoniła do mnie narzeczona mojego syna, Anna:

– Twój syn zaginął, nie wiadomo gdzie jest. Prawdopodobnie jest w jakimś więzieniu. Już go nie ma w domu od dwóch dni – powiedziała Anna.

– Zadzwoń do jego przyjaciół, do pracy… – odpowiedziałam.

– Dzwoniłam wszędzie, nikt nic nie słyszał. Na pewno jest w więzieniu – dodała Anna.

– To zadzwoń do szpitali, idź napisać ogłoszenie – doradziłam.

Wieczorem Anna ponownie zadzwoniła:

– Przyjaciele Szymona znaleźli go w szpitalu, jest w stanie śpiączki.

Anna powiedziała, że ktoś go okradł, zabrano mu paszport, wszystkie pieniądze i telefon.

Szymon leżał w szpitalu przez pół roku, rehabilitacja była dla niego trudna, nawet chodzenie sprawiało mu trudności, poruszał się tylko na wózku, a Anna miała małe dziecko na rękach, musiała pracować i jednocześnie opiekować się mężem.

Po wypisaniu Szymona, Anna poprosiła go, aby przeprowadził się do nas. W końcu jest to wieś, świeże powietrze, świeże produkty, szybciej wróci do zdrowia. My, wraz z przyjaciółmi, przygotowaliśmy pokój dla syna i przewieźliśmy go tam. Jednak Anna jakimś sposobem zniknęła. Na początku jeszcze dzwoniła, pytała o samopoczucie Szymona, a teraz już nie dzwoni, nie przychodzi.

Tak minęło kilka miesięcy, Syn zaczął chodzić o kulach. Nagle Anna się pojawiła i powiedziała, że odchodzi do innego mężczyzny. Szymonowi ciężko było przyjąć taką wiadomość, zaczął widywać syna rzadko. Ale żeby zagłuszyć swoje cierpienie, Szymon zaczął pracować u nas na wsi. Ojczyzna go uleczyła, teraz może samodzielnie chodzić.

Po pół roku zadzwoniła Anna. Poprosiła Szymona, żeby zabrał ich syna do siebie. Okazało się, że jest w ciąży z nowym mężczyzną i ten nie chce, żeby jej pierwsze dziecko przeszkadzało w życiu rodziny – potrzebowała pomocy. My z Szymkiem byliśmy bardzo szczęśliwi, że teraz dziecko będzie z nami.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *