Poszłam do pokoju synowej i poprosiłam o pomoc. To, co usłyszałam w odpowiedzi, zraniło mnie do głębi.

Poranek zaczął się od telefonu od mojej matki. Była bardzo niezadowolona, że wyrzuciłem z domu syna, jego żonę i moją wnuczkę. Moja matka nie mogła zrozumieć, dlaczego nie chcę już pomagać tej młodej rodzinie, ale ja byłam zmęczona byciem gospodynią w moim domu i znoszeniem ich zachowania. Moja matka uważa, że jestem samolubna. Mój własny syn jest już dorosłym mężczyzną i może żyć bez mojej pomocy, podczas gdy ja, będąc młoda, w wieku 28 lat, pozostawiona bez męża, sama z dzieckiem i bez wsparcia, jakoś udało mi się stanąć na nogi.

Cztery lata temu mój syn się ożenił, a jego żona od razu mnie nie polubiła. Odmówili zamieszkania ze mną i wynajęli mieszkanie. Julia do tego stopnia mnie nie lubiła, że nie zostałam nawet zaproszona na poznanie wnuczki po wypisie ze szpitala, a zobaczyłem ją dopiero w piątym miesiącu jej życia.

Rok później mój syn i jego rodzina poprosili o zamieszkanie ze mną. Na początku wszystko było w porządku, nawet zaprzyjaźniłam się z synową, ale później Julia za każdym razem wymyślała wymówki, że ona opiekuje się dziećmi i czy ja mogę „czasem” zająć się domem. Stało się to codzienną rutyną.

Mieszkali w moim mieszkaniu, płaciłam za jedzenie, media, a oni wymagali ode mnie gotowania i prania. Starałam się być dobrą matką i teściową, ale to się nie udawało. Do tego doszły moje problemy zdrowotne: słaby wzrok, problemy z kręgosłupem i nerkami.

Pewnego dnia upuściłam ampułkę z lekami i z powodu bólu pleców poprosiłam o pomoc w jej podniesieniu synową. Czekałam przez chwilę, ale nie usłyszałam żadnych kroków. Weszła do pokoju i zastała synową leżącą i odpoczywającą. Ona nie będzie się schylać i mi usługiwać.

Wtedy się zdenerwowałam. Dlaczego ja mam im usługiwać, a oni nawet nie pomogą mi w prostej czynności? Poprosiłam ich, żeby opuścili mój dom. Mój syn powiedział, że jestem nieludzka. Ale czy to w porządku wspierać rodzinę, która nie wie, jak mnie szanować i doceniać? Czy muszę utrzymywać syna, kiedy jest dorosły i potrafi sam rozwiązywać swoje problemy, a nie siedzieć mi na karku? Niech żyją osobno i sami rozwiązują swoje problemy. Każdy będzie miał własne życie i nikt nie będzie nikomu nic winien.

Kilka dni później otrzymałam telefon od matki Julii, która zażądała, abym przyjęła ich z powrotem do domu, ponieważ u niej nie ma miejsca. Wysłuchałam jej i rozłączyłam się. Jeśli jej córka nie potrafi uszanować pracy innych i być wdzięczna, to czy to moja wina?

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *