Dawno temu postanowiłam nie ingerować w życie rodzinne mojego syna i nigdy nie kłócić się z synową. Wkrótce bardzo tego pożałowałam.

Nauczyłam się na własnej skórze, żeby nie kłócić się z synową, bo moja teściowa robiła wszystko, żeby mnie zdenerwować i nie dać mi żyć w spokoju. Dlatego nie wtrącałam się w sprawy syna, gdy ten założył rodzinę. Kiedy poznałam moją przyszłą synową, ona i mój syn chodzili ze sobą od roku. Dziewczyna była dość miła i spokojna. Szybko zamieszkali razem i widywaliśmy się bardzo rzadko, ale potem dowiedziałam się, że moja synowa ma już córkę.

Nie martwiłam się, że ma córkę w tak młodym wieku. Najprawdopodobniej okłamywała nas i nie mówiła nam o swoim prawdziwym wieku. W każdym razie uważałam to za ich sprawę prywatną. Potem zdecydowali się mieć własne dziecko. Dlaczego, pomyślałam, mam pracę, mam mieszkanie, jeśli zdecydują się na dziecko, niech mają. Nic mi do tego. Jak będę mogła, to im pomogę.

Miałam trochę wolnego czasu i mogłam poświęcić go wnukom. I tak w środku lata postanowiłam uczcić swoje urodziny. Zaprosiłam przyjaciół i postanowiłam usiąść na świeżym powietrzu. Nagle zadzwoniła moja synowa i poprosiła, żebym zajęła się wnukiem. Zaczęłam jej mówić, że mam inne plany. W odpowiedzi powiedziała, że pokłóciła się z moim synem i potrzebują czasu, aby wszystko przemyśleć. Oczywiście, rozumiem, że potrzebowali pomocy, ale ja byłam jeszcze młoda i miałam własne plany. Powiedziałam więc: sama rozwiąż swoje problemy. I tak zrobiła: przyprowadziła dziecko, zostawiła je przed bramą w wózku i poszła. A najbardziej bezczelne było to, że w wózku nie było nic: ani jedzenia dla dziecka, ani ubranek na zmianę, ani pieluszek. Zadzwoniłam do syna i dowiedziałam się, że nic nie wiedział o tej sytuacji.

Od kilku dni nie nocował w domu, bo pokłócił się z żoną i postanowili odpocząć od siebie. Przyszedł do mnie, posiedzieliśmy chwilę i wyznał, że jego żona go zdradza. Podejrzenia padły na jej byłego męża, z którym miała wspólne dziecko. Nieważne, ile razy próbowaliśmy się do niej dodzwonić, nic to nie dało. Odbierała kilka razy, mówiąc, że nie potrzebuje tego dziecka, ma własną córkę i będzie się nią opiekować. W rezultacie cała opieka nad dzieckiem spadła na moje barki. Syn pracował, rzadko mnie odwiedzał i nawet nie wysyłał mi pieniędzy. I tak to trwa do dziś. Teraz siedzę i myślę: może powinnam była interweniować w ich życie rodzinne, gdy tylko usłyszałam, że coś jest nie tak?

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *