W wieku dwudziestu lat miałam zostać rodziną zastępczą dla kuzynki męża. Nie żałuję swojej decyzji.

Marcin i ja pobraliśmy się, gdy skończyłam szkołę średnią, on był starszy ode mnie i studiował na Politechnice w Krakowie. Rodzice byli przeciwni, abyśmy w tak młodym wieku się pobierali i straszyli nas szybkim rozwodem, jednak my nie ulegliśmy ich argumentom i postawiliśmy na swoim. Filipek urodził się dwa lata później – byliśmy szczęśliwą młodą rodziną z własnym mieszkaniem, odziedziczonym po mojej babci, i prowadziliśmy spokojne życie.

Pewnego dnia Marcin wrócił do domu wcześniej niż zwykle. Zaniepokojona hałasem, wyszłam na korytarz z synem na rękach. Dziecko cały dzień było niespokojne i prawie nie schodziło z moich rąk.
– Hej, jesteś wcześnie w domu.
Wyglądał na zmartwionego.
– Sabina i jej mąż mieli wypadek, leżą w ciężkim stanie w szpitalu.
Sabina jest jego kuzynką, mieszkała z mężem i córką w podkrakowskiej wsi, mają gospodarstwo, hodują kury, świnie i krowy.
– A Nina?
– Na szczęście nie jechała z nimi.
– Czy ona wie?
– Pojadę po nią teraz.
– Zabierzesz ją do nas?
– Tak, na razie. Nie ma nikogo, kto mógłby się nią zająć.
– Dobrze, przygotuję dla niej łóżko w salonie.

Nie miałam zbytniego kontaktu z ich córką, ale w tej sytuacji nie widziałam innej możliwości. Nina miała siedem lat i niedługo miała iść do szkoły. Naprawdę nie mieli żadnych krewnych, Sławek był sierotą, a rodzice Sabiny dawno odeszli z tego świata.
Wkrótce wrócili, dziewczyna zalała się łzami, a ja zrozumiałam, że powiedział jej wszystko. Filipek spał, a ja mogłam wreszcie mieć dla niej czas.
– Ninka, zrobić ci coś do jedzenia?
– Nie chcę.
– W porządku, możesz położyć się na kanapie.

Dziewczyna skinęła głową i poszła do salonu. Zza drzwi rozległo się ciche łkanie, spokojnie podeszłam do niej i położyłam się obok.
– Wszystko będzie dobrze.
Dziewczynka wtuliła się we mnie i tylko przytaknęła, gdyż nadal płakała.
Leżałyśmy tak, dopóki Marcin nie zajrzał do pokoju.
– Marta?
– Już do ciebie idę.
Wyszłam z pokoju i zamknęłam drzwi. Twarz mojego męża była blada jak ściana.
– Już ich nie ma.
– O Boże – Mocno wtuliłam się w niego, nie chcąc pogodzić się z rzeczywistością. – Nie potrafiłabym jej tego powiedzieć.
– Sam to zrobię.

Mój mąż poszedł do Niny, a ja płakałam, tuląc się do synka.
Nie pamiętam jak przeżyliśmy kolejny tydzień – to była jakaś obsesja. Nina została z nami, Marcin chodził do pracy, jeździł na wieś karmić zwierzęta, potem wracał na kolację i szedł spać. Nie mogłam mu zbytnio pomóc z niemowlakiem na rękach.

Tydzień później na naszym progu pojawiła się opieka społeczna.
– Dzień dobry.
– Dzień dobry.
– Przyszliśmy po Ninę.
– Co mają państwo na myśli?
– Zgodnie z prawem jest sierotą i jest teraz pod opieką państwa.
– Ma trafić do sierocińca?
– Na razie do Izby dziecka, a potem ją gdzieś przydzielą. Nadal jest właścicielką domu, gdy dorośnie będzie mogła do niego wrócić.
Spojrzeliśmy z mężem na siebie, nie wiedząc jak zareagować. Szczerze mówiąc, nie rozmawialiśmy jeszcze o tym, co będziemy robić dalej.
– A jeśli ją zatrzymamy? – Nagle mój mąż się odezwał.
– To długa procedura, do tego czasu musimy ją zabrać.
– Już wystarczająco wycierpiała.
– Taki jest protokół.

Została zabrana. Płakała, a ja płakałem razem z nią. Jakże okrutny jest dla niej ten świat.
– Marta, nie rozmawialiśmy o tym, ale co sądzisz o adoptowaniu Niny? Wiem, że nie będzie to łatwe, ale oddanie jej do sierocińca jest okropne!

Na pewno nie byłam gotowa na wychowywanie siedmioletniego dziecka w wieku dwudziestu lat. Ale…
– Zgadzam się.

Potem zaczęliśmy zbierać dokumenty, pytano nas o wiele kwestii: stan zdrowia, sytuację finansową, warunki bytowe, karalność, wykształcenie… Do tego dochodził jej dom pełen zwierząt. Mój mąż nie chciał ich sprzedać i ciągle tam jeździł, żeby je karmić.

Gdy przyznano nam opiekę, przygarnęliśmy Ninę, przez ten czas bardzo schudła i zrobiła się zupełnie blada.
– Witaj kochanie – przytuliłam ją, gdy się spotkałyśmy, a ona odwzajemniła uśmiech.
– Czekałam na ciebie, czemu to tak długo trwało?
– Staraliśmy się jak najlepiej.
– Ważne, że już jesteście – mruknęła i znów się uśmiechnęła.
– Chodźmy.
Jeszcze większe było zaskoczenie, gdy dotarliśmy do jej domu.
– Zamieszkamy tutaj?
– Tak, pomyśleliśmy, że będzie ci tu wygodniej.
– Dziękuję – pobiegła radośnie do pokoju i zostałam tylko ja i mój mąż.

Marcin przytulił się do mnie:
– Marta, dziękuję za wsparcie, wiem, że teraz cała opieka nad nią, nad Filipkiem i nad domem spadnie na twoje barki, ale jestem tu, zrobię co mogę. Będziemy szczęśliwi, obiecuję.
Płakałam w jego ramionach. Kochałam mojego męża i oczywiście we wszystkim się z nim zgadzałam.

Dziewięć lat później, gdy Nina opuszczała szkołę, wypłakałam łzy szczęścia. Moja najstarsza córka kończyła szkołę średnią. MOJA NAJSTARSZA CÓRKA!

Patrząc wstecz, nie wyobrażałam sobie, że nasze życie tak się potoczy. Co by się stało, gdybyśmy ją wtedy oddali? Bardzo ciężko było mi żyć w obcym domu i prowadzić gospodarstwo. Nina była trudną nastolatką: kłóciliśmy się, godziliśmy, płakaliśmy, śmialiśmy się. Czasami kłóciliśmy się z mężem, bo byliśmy cały czas zmęczeni, ale mieliśmy siebie. Byliśmy jedną RODZINĄ.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *