Otwieram drzwi szafki, która składa się z naczynia synowej. Wszystko ułożone tam naczynia są niebieskie. Nie ma nic, co im przyniosłam. I tak ze wszystkim. Ani tkaniny, którą dałam w szafie, ani przędzy. A przechowywałam to wszystko dla rodziny mojego syna przez lata.

Powiem od razu, że jesteśmy zamożną rodziną. Żyjemy dobrze i niczego nie potrzebujemy. Wszystko dzięki mnie. I mówię to bez zbytniej skromności, bo tak właśnie jest.

Faktem jest, że całe życie pracowałam jako kierownik magazynu w bardzo, bardzo dużej firmie. W przeszłości mogłam dostać sztućce, buty i jedzenie kosztem swojej pensji. Nasza fabryka nie była wyjątkiem i wszystko przeszło przez moje ręce.

Dorastałam z oszczędną matką. Zawsze uczyła mnie oszczędzić i dala mi zrozumienie, że lepiej nigdy niczego nie potrzebować, niż w ogóle go nie mieć.

Dlatego od pierwszego dnia pracy przechowywałam wszystko, co mogłam. Możesz się śmiać, ale strych domu mojej mamy wciąż jest pełen pudełek zapałek, firan i gwoździ różnej wielkości. Rzeczy są wysokiej jakości i starannie przechowywane, więc nadal ich używamy.

Szczególną uwagę zwróciłam na naczynia i tekstylia. Mam jednego syna, więc prawie od urodzenia przygotowałam dla niego posag. Kiedy on i Angela pobrali się, zapewniłam ich, że nigdy w życiu niczego nie będą potrzebować, oddam wszystko, bo tak było.

Mój mąż i ja przywieźliśmy do mieszkania nową rumuńską ścianę, salon i kuchnię. W każdym pokoju trzy sofy i dywaniki. Przyniosłam żyrandole z tapet, a nawet krany. W łazience też miałam na stanie nowe żeliwne, ale było takie samo w dobrym stanie.

Młodzi ludzie byli zdziwieni, synowa nawet do łez. Cóż, myślałam, że to łzy wdzięczności, szczerze mówiąc. Przecież mój mąż i ja zaczęliśmy mieszkać w akademiku na tym samym łóżku z rozciągniętymi sprężynami, a tu on ma wszystko na raz.

Do kuchni przyniosłam wszystko, od garnków do łyżeczki dla kawy. Wypełniłam szafy pościelą i ręcznikami. Starannie złożyłam kawałki materiału, które trzymałam dla panny młodej na sukience i dla przyszłych wnuków w pieluchach. Później przywieziono krzesła, zasłony i tiul.

Powiedz mi, czy nie podziękujesz mi za taką hojność? Więc powiedz nam w naszych czasach, gdzie w ogóle jest przyjść i żyć w gotowości na wszystko?

Ale moje dzieci nawet mi nie powiedziały „dziękuję”. Przychodzę i widzę, że na kuchence są jakieś dziwne patelnie ze stali nierdzewnej. Pamiętam, że przyniosłam zestaw białych emaliowanych garnków.

Otwieram drzwi szafki, która składa się z naczynia synowej. Wszystko ułożone tam naczynia są niebieskie. Nie ma nic, co im przyniosłam. I tak ze wszystkim. Ani tkaniny, którą dałam w szafie, ani przędzy. A przechowywałam to wszystko dla rodziny mojego syna przez lata.

Zamiast tego szafy były prawie puste, już myślałam, że młodzi ludzie się przeprowadzą.

I okazało się, że Anna wrzuciła wszystko, co im przyniosłam, w internecie i sprzedała jako rarytas w doskonałym stanie. Talerze, łyżki, widelce i tekstylia. Wypuszczają z okien zasłony i tiul, nawet rumuński mur, bo sprzedali go restauratorom.

Nie mogę się uspokoić. Nie rozumiem takiego pokolenia… Uczyłam syna ratować od dzieciństwa, widział jak mój tata i ja dbaliśmy o wszystko, liczyliśmy każdy grosz. A jak to jest brać i sprzedawać to, czego nie wpłaciłeś ani grosza. Zamiast tego wezmą coś nowoczesnego. A kto tego potrzebuje, powiedz mi? A jak długo to potrwa? I oddałam im rzeczy sprawdzonej jakości. Jak powinnam być teraz?

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *