„Zabierz moją córkę do siebie i zaopiekuj się nią, ponieważ będzie na pierwszym roku studiów” – powiedziała była koleżanka z klasy

W lipcu dostałam telefon od jednej z koleżanek, z którą chodziłam do jednej klasy. Po ukończeniu szkoły nigdy się z nią nie spotkałyśmy, więc gdy nagle zadzwoniła, byłam nieco zaskoczona.

Była koleżanka nie zamierzała owijać w bawełnę i bawić się w jakieś towarzyskie rozmowy tylko od razu powiedziała, w jakim celu dzwoni. Wyznała, że jej córka postanowiła pójść na studia na Uniwersytecie, który znajduje się w mieście, w którym obecnie żyję, a ponieważ mam tu mieszkanie, to muszę pozwolić jej córce zamieszkać u siebie na czas jej studiów – przecież kiedyś chodziłam do jednej szkoły z jej matką i dorastałam na tej samej wsi co ona! Jej dodatkowy argument był również bardzo interesujący:

„W końcu lepiej kiedy dziecko będzie mieszkało u koleżanki swojej mamy niż z zupełnie nieznajomymi ludźmi”.

Uważnie wysłuchałam wszystkich argumentów byłej koleżanki z klasy nie przerywając jej, a następnie wyraźnie powiedziałam że nie chcę, aby jej córka mieszkała u mnie tak długo. Jedynie może zatrzymać się u mnie na kilka dni, dopóki nie znajdzie dla siebie innego lokum i to wszystko, co mogę dla nich zrobić.

Kobieta słysząc to pełnym oburzenia głosem powiedziała, że jestem rozpieszczona i po prostu rzuciła słuchawką.

Wczoraj zaczął się rok akademicki i wraz z nim miałam “przyjemność” znów rozmawiać z byłą koleżanką, ponieważ ta znowu postanowiła zadzwonić:

– Nie rozumiem, jak to możliwe, że dziecko jest zupełnie samo w obcym mieście, chociaż mam w nim znajomą. Dziewczyna musiała iść dzisiaj na zajęcia głodna, bo nie miała czasu by przygotować sobie cokolwiek do jedzenia – przecież trzeba najpierw poznać nowe miasto i przygotować się do życia w nim. W końcu jest jeszcze młoda, chce się bawić, chodzić na imprezy. W dodatku ukradli jej też portfel, w którym były wszystkie pieniądze, jakie jej dałam na życie. Ty przecież i tak gotujesz dla swojej rodziny, więc chyba jak jej dasz jeden talerz zupy, to Ci nie ubędzie. No to co, przyjmiesz moją córkę?

Byłam zszokowana taką bezczelnością i dopiero po chwili jej odpowiedziałam:

– To znaczy sugerujesz mi, żebym karmiła i służyła Twojej córce, podczas gdy ona będzie imprezować a potem tylko spać? Czy według Ciebie nic nie robię mimo, że muszę chodzić do pracy i zajmować się własną rodziną? Nie miej złudzeń – na pewno nie pozwolę Twojej córce żyć u siebie. Jeśli tak się o nią martwisz to przyjedź tutaj, wynajmij mieszkanie i pomagaj jej we wszystkim. Prawdopodobnie wcale nikt jej nie ukradł portfela, tylko wszystko wydała w trakcie imprez – i na tym skończyłam naszą rozmowę. 

Dlaczego, u licha, miałabym poświęcać się dla dziewczyny, której nawet nie widziałam na oczy? Dla mnie dobro mojej rodziny jest ważniejsze. A Wy co o tym myślicie? Czy postąpiłam słusznie?

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *