Sergiej zacisnął usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale zabrakło mu słów. Odwrócił się i poszedł do sypialni, zostawiając za sobą w powietrzu gęste napięcie.
Violetta została w kuchni sama, gapiąc się w pół zimną herbatę. W środku miała dziwne uczucie — mieszankę gniewu, smutku i… strachu. Bo jeśli mąż tak ślepo chroni swoją siostrę, to co jeszcze przed nią ukrywa?
Następnego dnia, wracając z pracy, Violetta na dłużej zatrzymała się pod ich blokiem. Wzięła głęboki oddech i dopiero wtedy weszła na klatkę. Słyszała, że Sergiej jest w domu — telewizor grał zbyt głośno, jak zawsze, kiedy chciał uniknąć rozmów.
— Hej — powiedziała, zdejmując płaszcz.
— Hej — odburknął, nawet nie podnosząc wzroku.
— Możemy pogadać?
— O czym? — westchnął. — O tym, że moja siostra to oszustka, tak?
— Ja tak nie powiedziałam — odparła spokojnie. — Ale słuchaj… jeśli ona naprawdę ma kłopoty, to ukrywanie ich nie pomoże.
— Ale ty jej nie lubisz! — Sergiej w końcu wyłączył telewizor. — Od początku byłaś do niej uprzedzona!
— Nieprawda. Po prostu widzę, że coś tu nie gra.
— Bo ty zawsze wszystko musisz kontrolować!
Violetta zmrużyła oczy.
— A ty zawsze wierzysz wszystkim oprócz mnie.
Sergiej prychnął, ale nagle na jego telefonie wyskoczyło powiadomienie. Spojrzał na ekran, pobladł, zgasił go błyskawicznie — lecz Violetta zdążyła zauważyć imię nadawcy.
„Kollector-Finanse”.
— Kto to? — zapytała cicho.
— Nikt — rzucił zbyt szybko.
— Sergiej.
Milczenie. Patrzył na nią tak, jakby nagle nie wiedział, kim ona jest.
— To… moje — powiedział w końcu. — To ja mam dług. Nie Lila.
Violetta poczuła, jak jej nogi robią się miękkie. Usiadła, bo miała wrażenie, że zaraz się przewróci.
— Co…? Jak to?
— Wziąłem kredyt — mruknął. — A potem drugi… i trzeci. To… głupie inwestycje, kolega namówił. Myślałem, że szybko oddam.
— I co dalej?
— No… nie oddałem — skrzywił się. — Teraz procenty rosną jak głupie.
— A Lila? — spytała szeptem. — To dlaczego ona o tym mówiła?
Sergiej zaczął chodzić w kółko, jakby szukał wyjścia.
— Ona tylko próbowała mi pomóc — powiedział. — Powiedziałem jej, że ty masz oszczędności. Ona naprawdę chciała pożyczyć na chwilę, żeby spłacić chociaż jeden kredyt. Miała to przykryć przed tobą… no bo… bo ty nigdy nie zrozumiesz.
Violetta poczuła, jak w niej coś pęka. Cicho, powoli.
— Czyli twoja siostra… ona udawała, że to jej kredyty?
— Tak wyszło — Sergiej spuścił głowę. — Ona chciała dobrze.
— A ty? Ty też „chciałeś dobrze”? Kłamiąc mi prosto w oczy?
— Bałem się, Letta! — wybuchł. — Bałem się, że się wkurzysz! Że powiesz, że sam się w to wpakowałem i mam sam wyjść!
— A nie jest tak? — zapytała. — Skoro zaciągałeś długi za moimi plecami?
Do oczu Sergieja napłynęły łzy, ale Violetta już ich nie chciała oglądać. Nie teraz.
— Potrzebuję czasu — powiedziała twardo. — Idę do mamy na noc.
— Ale… Letta…
— Nie. Chcę być sama.
Wzięła torbę, kilka rzeczy i wyszła, zanim zdążył coś odpowiedzieć.
Mama długo jej słuchała, siedząc przy kuchennym stole i obierając jabłko na kolację.
— Eh, dziecko moje… — westchnęła cicho. — No, narozrabiał twój Serguś.
— Mamo, on mnie okłamał — Violetta potarła oczy. — I wciągnął w to siostrę.
— Ale przynajmniej wyszło na jaw — mama podała jej talerz z plasterkami jabłek. — Teraz możesz decydować z otwartymi oczami.
— Co mam robić? — zapytała Violetta, brzmiąc jak mała dziewczynka.
— Zastanowić się, czy to błąd, czy system — odpowiedziała mama. — Jak to drugie, to nie naprawisz tego żadnymi pieniędzmi.
Violetta skinęła głową. Wiedziała, że mama ma rację.
Następnego dnia wróciła do domu po rzeczy do pracy. Sergiej siedział w salonie z kartką w dłoni.
— To… spis moich długów — powiedział. — Wszystko. Każdy kredyt, każda pożyczka. Nie ukrywam już nic.
Violetta wzięła kartkę. Liczby wyglądały jak z koszmaru.
— I co, myślisz, że ja mam to spłacić? — zapytała.
— Nie. — pokręcił głową. — Chcę iść do doradcy finansowego. Do prawnika. Może da się to jakoś połączyć, rozłożyć, nie wiem. Ja… chcę to naprawić. Sam. Jeśli zechcesz mi w tym towarzyszyć… będę wdzięczny. A jeśli nie… zrozumiem.
To „zrozumiem” zabrzmiało inaczej. Nie jak manipulacja. Raczej jak kapitulacja.
Violetta usiadła naprzeciwko niego. Dużo w niej jeszcze bolało, ale widziała w jego twarzy coś, czego nie widziała od dawna — szczerość.
— Będę ci to wypominać przez pół roku — uprzedziła.
— Zasłużyłem — uśmiechnął się słabo.
— I śpisz dziś na kanapie.
— Też zasłużyłem.
— I idziemy razem do prawnika. Ale razem, Sergiej.
— Razem — powtórzył.
Zapadła cisza. Niełatwa, ale lżejsza niż przez ostatnie dni
Lila zadzwoniła wieczorem.
— Letta, przepraszam… — zaczęła niepewnie. — Ja nie chciałam cię w to mieszać. Myślałam, że pomogę bratu.
— Najlepiej pomożesz, jak przestaniesz go kryć — odpowiedziała Violetta. — On musi się nauczyć, że kłamstwo zawsze wychodzi.
— Masz rację — westchnęła Lila. — A jak… między wami?
— Pracujemy nad tym — powiedziała szczerze.
I to było chyba najuczciwsze zdanie w całej tej historii.
Kilka tygodni później siedzieli razem w kancelarii finansowej. Spisy, liczby, nerwy. Ale już bez tajemnic. Sergiej powoli wygrzebywał się z długów, Violetta pilnowała, żeby tym razem nie kombinował.
Czy było łatwo? Nie.
Czy było warto? Chyba tak.
Bo czasem małżeństwo to nie tylko miłość i kolacje przy świecach. To też siedzenie nad kredytami, nad błędami — i decyzja, czy odbudować, czy zostawić.
Oni wybrali to pierwsze.
A przynajmniej — spróbowali.
