Anna spojrzała na kalendarz wiszący na lodówce i westchnęła. Jutro znowu mieli przyjechać. Wiktor z żoną Swietłaną i dwójką dzieci odwiedzali ich co dwa miesiące, ale te wizyty bardziej przypominały stres niż rodzinne spotkania.
— Kochanie, pamiętaj, że jutro przyjeżdża Witia — z salonu zawołał Paweł.
Jak mogłaby zapomnieć? Od trzech lat nie potrafiła zapomnieć o tym koszmarze.
Następnego dnia o drugiej po południu ktoś zadzwonił do drzwi. Wiktor wszedł jak huragan, krytycznym wzrokiem mierząc przedpokój.
— Wciąż te same tapety. Bez gustu — mruknął.
Swietłana dołożyła swoje:
— Kanapy też nie wymieniliście. Wygląda już staro.
Podczas gdy dzieci biegały po całym mieszkaniu i otwierały lodówkę, rodzice nawet nie próbowali ich uciszyć. Anna w milczeniu nakrywała do stołu — soljanka, sałatka, gulasz duszony trzy godziny…
Kiedy wszyscy usiedli, Wiktor, jakby był gospodarzem, zajął miejsce na czele stołu.
— Aniu, cały dzień gotowałaś? My aż tacy wymagający nie jesteśmy.
Oczywiście — „niewymagający”. A jednak przy każdym posiłku znajdował coś do zarzucenia.
Pierwsze dania zostały zjedzone, choć nie bez uwag. Ale gdy Anna podała gulasz, Wiktor wziął kawałek mięsa, długo żuł i skrzywił się.
— Mięso twarde — orzekł w końcu. — Swietka to robi na węgierski sposób, prawdziwy gulasz. A to… wybacz. Aniu, masz coś innego?
— To jedyne danie na ciepło — odpowiedziała spokojnie.
— Naucz się lepiej przyjmować gości — rzucił Wiktor. — Paszka, powinieneś wiedzieć, jak wychować żonę.
To był ostatni krok.
Anna powoli wstała, podniosła swój talerz i wylała jego zawartość na kolana Wiktora. Gorące, gęste mięso spłynęło po jasnych spodniach.
— Zwariowałaś?! — wrzasnął.
— Teraz mnie uważnie posłuchacie — powiedziała spokojnie. — Jeśli natychmiast nie wyjdziecie z naszego mieszkania, założę ci garnek na głowę.
— To nie jest twoje mieszkanie, tylko mojego brata! — krzyknął.
— Właśnie. Twojego brata. Nie twoje.
Anna przekrzywiła głowę i spojrzała na niego tak ostro, że Wiktor odsunął się odruchowo. Paweł też był zaskoczony, ale w jego oczach pojawił się błysk uznania.
— Lepiej posłuchaj mojej żony, Witia — powiedział cicho.
Kilka minut później cała rodzina stała już w przedpokoju, chaotycznie zbierając rzeczy.
— Ale my mamy bilety na jutro! — zaprotestował Wiktor.
— To wasz problem. Hotele istnieją — odparła Anna i zamknęła drzwi.
W mieszkaniu zapanowała długo wyczekiwana cisza.
— Aniu, ty… — Paweł był oszołomiony. — Nie wiedziałem, że jesteś aż tak silna.
— Dłużej nie mogłam tego znosić.
— I nie musisz przepraszać. Ja powinienem był dawno to przerwać — powiedział Paweł.
Tej nocy dom pierwszy raz od dawna był spokojny. Anna nie czekała nerwowo na kolejne uwagi.
Minął miesiąc. Zadzwonił telefon. To był Wiktor.
— Paszka, chciałem przeprosić. Przekaż Ance.
Paweł milczał przez chwilę.
— Matka i Swietka mnie zrugały — powiedział Wiktor. — I mieli rację.
Kiedy poprosił o możliwość przyjazdu na urodziny Pawła, Anna powiedziała:
— Jeśli będzie się zachowywał jak człowiek — niech przyjeżdża. Jeden wybryk i koniec.
Na urodzinach Wiktor był zupełnie inną osobą — żadnego wywyższania się, żadnych uwag. Pomagał, uśmiechał się, a Annę nawet pochwalił:
— Przepraszam cię, Aniu. Byłem chamem. Jesteś świetną gospodynią.
Anna tylko skinęła głową.
Pod koniec wieczoru Wiktor niespodziewanie przyznał:
— Od czasu tej historii z gulaszem jakoś lepiej idą mi interesy. Zacząłem normalnie rozmawiać z pracownikami. I sprawy ruszyły.
Anna uśmiechnęła się:
— Widać mój gulasz naprawdę ci pomógł.
Paweł objął żonę.
— Może ten skandal był nam potrzebny, żebyśmy stali się prawdziwą rodziną.
— Nieprzyjemny skandal — przyznała Anna. — Ale pożyteczny.
Od tamtej pory wizyty Wiktora stały się spokojne. Już nie próbował dominować. A „historia z gulaszem” przeszła do rodzinnej legendy — nawet dzieci słyszały, że lepiej zachowywać się porządnie, bo ciocia Ania potrafi postawić do pionu.
Anna zrozumiała najważniejsze: czasem nawet rodzinie trzeba umieć powiedzieć „nie”, jeśli chce się zachować własny spokój.
