Antoinette spojrzała mu prosto w oczy. W jej spojrzeniu nie było cienia żartu — tylko spokój i determinacja.
— Rafael, przez całe życie otaczali mnie ludzie, którzy chcieli ode mnie tylko jednego: pieniędzy, nazwiska, wpływów. A ty? Przyszedłeś z pustymi rękami i szczerą duszą. Właśnie dlatego jesteś tutaj.
Młody mężczyzna przełknął ślinę. Czuł, że coś nadzwyczajnego wisi w powietrzu.
— Rafael… — powiedziała cicho — chcę, żebyś został moim mężem
Cisza, która zapadła, była niemal namacalna. Rafael znieruchomiał.
— Madame… ja… nie wiem, co powiedzieć…
— Wysłuchaj mnie do końca — przerwała mu spokojnym, ale stanowczym tonem. — Nie mówię o miłości. Nie jestem naiwna. Chodzi o układ. Mam problemy z zarządzaniem majątkiem — prawnymi, rodzinnymi. Małżeństwo rozwiązałoby wiele z nich. Gdy zostaniesz moim mężem, uzyskasz prawo reprezentowania mnie w sprawach majątkowych. W zamian — twoja matka trafi do najlepszej kliniki, a twoja siostra Élodie dostanie każdą szansę na edukację, jakiej potrzebuje. Dostaniesz też swój procent. Ale przede wszystkim — stabilność.
Rafael milczał, ale w jego głowie pulsowało jedno: mama. Jej słabnący wzrok. Ból, który ukrywała. I Élodie — wciąż jeszcze dziecko, a już dźwigająca zbyt wiele.
— Zgadzam się — powiedział cicho.
Ślub był szybki, bez kamer, bez gości. Plotki pojawiły się w mediach już następnego dnia, ale Antoinette tylko wzruszyła ramionami. Rafael zamieszkał w willi i wkrótce zaczął poznawać świat, którego nigdy wcześniej nie widział.
Jego matka wyjechała do szwajcarskiej kliniki. Élodie uczyła się z najlepszymi nauczycielami. A Rafael… każdego dnia dojrzewał.
Pewnego dnia, podczas szarego poranka, Antoinette poprosiła go do gabinetu. Była blada, ale uśmiechała się.
— Rafael, jestem chora. Śmiertelnie. I nie chcę już przedłużać życia na siłę. Nie boję się śmierci.
Zamarł.
— Wszystko zostawiam tobie. Ale mam jedną prośbę. Przeznacz część tego majątku na dzieci — chore, samotne, bezbronne. Wiem, że zrobisz to dobrze. Wierzę ci.
Z oczu Rafaela popłynęły łzy. Ukląkł przy jej fotelu.
— Nigdy o tobie nie zapomnę.
— Nie musisz. Wystarczy, że nie zapomnisz o tym, kim jesteś.
Kilka dni później odeszła we śnie. Cicho, bez bólu.
Rafael otworzył fundację imienia Antoinette. Na fasadzie budynku widniał napis:
