Kiedy policja weszła do sali, miałam wrażenie, że całe powietrze zniknęło z pokoju. Dwóch funkcjonariuszy w granatowych mundurach wymieniło krótkie spojrzenie z lekarzem, a ja od razu zrozumiałam, że to coś znacznie poważniejszego niż zwykła choroba skóry. Tomasz siedział nieruchomo na brzegu łóżka, z pustym wzrokiem, jakby jego myśli znajdowały się daleko stąd.
— Proszę pani Anno, niech pani pójdzie z nami — powiedziała młoda policjantka o łagodnym, lecz stanowczym tonie. — Musimy panią o coś zapytać.
Skinęłam głową mechanicznie. Nogi same mnie niosły, ale umysł nie pojmował rzeczywistości. Słyszałam tylko echo kroków w długim szpitalnym korytarzu i własne przyspieszone tętno.
Zaprowadzili mnie do małego, chłodnego pokoju z metalowym stołem pośrodku.
— Co się dzieje z moim mężem? — spytałam cicho.
— Jeszcze nie wiemy — odparł starszy z policjantów, unikając mojego wzroku. — Ale to, co widzieliśmy na jego plecach, to nie jest zwykła wysypka.
Zaczęłam drżeć.
— Czy to coś zaraźliwego? Czy on umrze?
Policjant wymienił spojrzenie z lekarką.
— To nie jest choroba — powiedział w końcu. — Przynajmniej nie taka, jaką znamy.
Drzwi się otworzyły. Wszedł lekarz, blady jak kreda, trzymając tablet. Na ekranie zobaczyłam zdjęcia: skan ciała Tomasza, a pod skórą — drobne owalne kształty, ułożone w idealne linie.
— Mówiła pani, że te plamy pojawiły się kilka miesięcy temu? — zapytał.
— Tak… najpierw było ich kilka, potem coraz więcej…
— Te struktury — przerwał mi — nie są naturalne. Wyglądają jak mikroskopijne kapsuły. Reagują na ciepło.
Słowa „kapsuły” i „reagują” przeszły mi przez głowę jak nóż. Zrobiło mi się niedobrze. Policjantka podeszła bliżej.
— Pani Anno, musimy być szczerzy. W ostatnich tygodniach odnotowano kilka podobnych przypadków w innych miastach. Wszyscy pacjenci mieli te same ślady… i wszyscy mówili to samo — że to wyglądało jak zwykła alergia.
Zamarłam.
— Co się z nimi stało? — zapytałam.
Policjantka zawahała się.
— Niektórzy zniknęli, zanim zdążono ich zbadać.
W tej chwili z sali dobiegł krzyk pielęgniarki. Wybiegłam, nie słuchając niczyich poleceń. Gdy dotarłam, łóżko Tomasza było puste. Zasłona rozdarta, okno szeroko otwarte. Na podłodze ślady mokrych stóp prowadziły w stronę deszczu.
— On nie mógł sam chodzić! — krzyknęłam. — Był zbyt słaby!
Lekarz szeptem odparł:
— On nie wyszedł… on został zabrany.
Kilka godzin później policja przeszukała nasz dom. Pod łóżkiem znaleźli fragmenty wyschniętej skóry, cienkie jak pajęczyna. W łazience, za lustrem — stary notes. Rozpoznałam pismo Tomasza. Na stronach były rysunki owalnych form i notatki: „swędzenie się nasila”, „czuję ruch pod skórą”, „czasem słyszę je w nocy”.
Na końcu zapisał:
„Nie chcę cię przestraszyć, Anno, ale nie jestem już sam. One żyją we mnie. Nie chcą odejść. Słuchają mnie.”
Następnego dnia znaleziono ciało Tomasza na skraju pola, dziesięć kilometrów od szpitala. Nie miał ran. Na plecach pozostały tylko puste otwory. Ziemia wokół była rozkopana, jakby coś się z niej wydostało.
Zabrali ciało do laboratorium. Mnie zatrzymano na obserwacji. W trzecią noc obudził mnie ból. Plecy mnie paliły. Dotknęłam skóry i poczułam małą grudkę. Potem następną. I następną.
Łzy same spłynęły po policzkach. W głębi duszy wiedziałam, że już za późno.
W ciszy usłyszałam szept. To był jego głos, łagodny, znajomy:
— Nie bój się, Anno. Teraz jesteśmy razem.
Rano pielęgniarka znalazła pusty pokój. Okno było otwarte, firanka powiewała na wietrze. Na parapecie została tylko cienka warstwa wyschniętej skóry, z czerwonymi kropkami ułożonymi w idealny wzór.
Szpital został zamknięty z powodu „remontu”. Akta sprawy — zniknęły. Ale ludzie w miasteczku mówią, że w ciepłe, deszczowe noce, jeśli się dobrze wsłuchać, słychać cichy szelest, jakby skrzydełka owadów.
Jedni mówią, że to tylko wiatr.
Inni przysięgają, że widzieli dwie postacie idące razem przez mgłę — mężczyznę i kobietę, trzymających się za ręce, o bladym ciele i oczach, w których nie ma już życia.
