Cisza, która zapadła na tarasie, była gęsta i ciężka jak mgła po burzy. Sophie patrzyła na Richarda spokojnie, choć w środku buzowała mieszanka gniewu, niedowierzania i… czegoś w rodzaju ponurej ciekawości.
— Więc ty, człowiek, który nie znosi, kiedy ktoś przestawi kubek w kuchni, chcesz żyć pod jednym dachem z nową kobietą, jej dzieckiem i… ze mną? — zapytała spokojnie.
— Oczywiście! — odparł z entuzjazmem. — To nowoczesne, dojrzałe. Tak żyją ludzie w Skandynawii! Możemy być przykładem!
Sophie uniosła brwi.
— Przykładem czego? — spytała sucho. — Może napiszesz książkę: „Jak zachować małżeństwo, mając kochankę w salonie”?
Richard zaśmiał się naiwnie.
— Widzisz? Nadal masz poczucie humoru. Właśnie dlatego tak cię cenię.
W tym momencie Sophie zrozumiała: on naprawdę wierzy, że mówi coś rozsądnego. Mężczyzna w kryzysie wieku średniego, który pomylił „otwartość” z kompletnym brakiem rozsądku.
Przez kolejne dni Richard układał plan swojego „nowoczesnego modelu rodziny”. Szkicował rozkład pokoi, myślał, gdzie ustawić łóżko dla dziecka, nawet zapytał Sophie, czy mogłaby pomóc wybrać zasłony „neutralne emocjonalnie”.
— Dla małego Louisa — tłumaczył z dumą. — Mądry chłopak, zna litery.
— Świetnie — odpowiedziała chłodno Sophie. — Może nauczy cię czytać między wierszami.
Weekend. Do domu wprowadza się Claire z małym Louisem i stertą walizek. Claire była miła, trochę spięta, pachniała lawendowym olejkiem i wyglądała, jakby w każdej chwili chciała przeprosić za własne istnienie. Louis miał energii za troje dzieci i natychmiast odkrył wszystkie drogie, kruche przedmioty, które można zniszczyć w pięć sekund.
Pierwszy dzień Sophie obserwowała jak antropolog w terenie. Drugi — jak satyryk zbierający materiał. Trzeci — jak strateg planujący kontratak.
Podczas gdy Richard żonglował obiema kobietami, dzieckiem i własnym ego, Sophie zajęła się sobą. Zorganizowała w galerii wystawę pod tytułem „Przestrzeń osobista w epoce wspólnej kuchni”. Na wernisażu zebrało się pół miasta.
— Czy to autobiograficzne? — pytano ją z uśmiechem.
— Po części — odpowiedziała. — Ja tylko udostępniłam scenę. Bohaterowie przyszli sami.
W tym czasie w domu zaczynało się piekło. Louis nie chciał spać sam, Claire chciała „więcej rozmów o uczuciach”, a Richard chciał po prostu ciszy. Kiedy dziecko pomalowało kanapę markerem, Richard wpadł w panikę.
— Louis! To ulubiona kanapa Sophie!
— Spokojnie — rzuciła Sophie. — I tak miałam ją wyrzucić. Pasuje teraz do twojej koncepcji „życia w kolorze chaosu”.
Po trzech tygodniach Claire zaczęła wyglądać jak bohaterka filmu o przetrwaniu.
— Nie tak to sobie wyobrażałam, Richardzie, — szepnęła. — Mówiłeś, że Sophie jest „otwartą kobietą”.
— Jest! — zapewnił z desperacją. — Po prostu… ma złożony temperament artystki.
— Złożony? — prychnęła Sophie. — Czekaj, aż zobaczysz moją fakturę za emocjonalną obsługę projektu.
Po miesiącu Claire zabrała Louisa i „tymczasowo” wróciła do siostry. Richard został z Sophie i dwiema filiżankami ciszy.
— To tylko kryzys przejściowy, — tłumaczył. — Claire potrzebuje czasu.
— Och, nie martw się, — powiedziała Sophie. — Dałam jej tyle czasu, ile potrzebuje. Do końca świata włącznie.
Kilka dni później Sophie zaczęła pakować rzeczy — ale nie swoje.
— Co robisz? — spytał zaniepokojony Richard.
— Porządki, — odparła spokojnie. — Zorganizowałam ci osobny pokój w garażu. Będziesz miał przestrzeń do przemyśleń.
— Chcesz mnie wyrzucić? — jęknął.
— Skądże, kochany. Po prostu tworzę strefę nowoczesnego mężczyzny. Możesz tam medytować, pisać książkę albo planować kolejną rewolucję społeczną.
Richard próbował protestować, ale Sophie była nie do zatrzymania. Wkrótce w garażu stanęło jego biurko, fotel, laptop i ekspres do kawy. W domu panował spokój.
Tydzień później Sophie zaczęła spotykać się z kimś nowym. Elegancki, dyskretny właściciel galerii z Lyonu.
— Z kim wychodzisz? — spytał Richard pewnego wieczoru.
— Z człowiekiem, który nie potrzebuje „projektu rodzinnego”, żeby czuć się dorosły.
Po dwóch miesiącach Richard został sam. Claire przestała odbierać telefony, Louis przysłał mu rysunek z napisem: „Nie gotuj już, proszę, to straszne.” Sophie przeprowadziła się do mieszkania w centrum i prowadziła popularną galerię.
W jednym z wywiadów dziennikarka zapytała ją:
— Co panią zainspirowało do cyklu „Miłość po remoncie”?
— Mój były mąż, — odpowiedziała z uśmiechem. — Człowiek, który pomylił otwartość z amnezją.
Richard został w wielkim, pustym domu. Wieczorami siedział na tarasie z kieliszkiem taniego wina, słuchając świerszczy i wspominając swoje „nowoczesne” idee. Myślał nawet o książce: „Jak nie tworzyć nowego modelu rodziny”, ale skończył na tytule.
Pewnego dnia Sophie przyjechała po ostatnie rzeczy. Zastała go w szlafroku, z tostem w ręce i miną człowieka, który przegrał własny eksperyment.
— Wszystko w porządku? — zapytała łagodnie.
— Tak… po prostu myślę, — odparł. — Chyba straciłem wszystko, co miało sens.
— Nie przesadzaj, — uśmiechnęła się. — Zyskałeś coś bezcennego: samotność, której tak bardzo pragnąłeś, nawet o tym nie wiedząc. Ciesz się nią, Richard. To jedyna kobieta, która cię nie opuści.
Wysiadła, poprawiła płaszcz i odeszła z lekkością, jakby zrzuciła z ramion tonę kurzu.
Richard został sam. Przez chwilę patrzył w pusty kieliszek, aż w końcu parsknął śmiechem.
— Przynajmniej świerszcze nie chcą się tu wprowadzić…
Po raz pierwszy od miesięcy zaśmiał się naprawdę — głośno, szczerze, z odrobiną spóźnionej autoironii.
