Kiedy on kłamał, ona próbowała się podnieść. Usłyszała prawdę przez zasłonę… i zrobiła coś, czego nikt się nie spodziewał 

Było już późno. Elżbieta, po ułożeniu dzieci do snu, poszła do kuchni. Zagotowała wodę, zrobiła sobie herbatę i usiadła przy stole. Jej mąż, Jan, wciąż nie wrócił do domu. W ostatnich tygodniach często zostawał dłużej w pracy. Elżbieta mu współczuła — starała się go odciążyć w obowiązkach domowych, otaczała troską i ciepłem. W ich rodzinie to on był jedynym żywicielem.

Zaraz po ślubie ustalili, że Jan będzie utrzymywał dom, a Elżbieta zajmie się dziećmi i prowadzeniem gospodarstwa. Tak też się stało. Urodziła trójkę dzieci, Jan pracował i zarabiał dobrze, a ona była jego niezawodnym zapleczem. Cieszył się z każdego dziecka i marzył o kolejnym, ale Elżbieta była już wyczerpana — dzieci potrzebowały jej nieustannie, w łazience zawsze piętrzyły się pieluchy, mleka nie wystarczało, każdej nocy przygotowywała mieszanki. Postanowiła, że trójka to maksimum.

Jan wrócił późną nocą. Był lekko podpity. Gdy Elżbieta delikatnie zapytała, powiedział, że z kolegami byli zmęczeni i wyszli na piwo.

— Mój biedaczku… — szepnęła, dotykając jego ramienia. — Chodź, zjedz coś ciepłego.

— Już jadłem. Mieliśmy dużo przekąsek. Idę spać.

Zbliżał się Dzień Matki. Elżbieta poprosiła swoją mamę, by została z dziećmi, a sama pojechała na zakupy. Chciała kupić coś pysznego i przygotować romantyczny wieczór. Po zakupach wstąpiła jeszcze do sklepu z odzieżą — jej rzeczy były już znoszone, a nie miała nic eleganckiego.

Zostawiła torby w schowku i weszła do butiku. Wybrała kilka sukienek i weszła do przymierzalni. Gdy zdejmowała kurtkę, usłyszała znajomy głos z kabiny obok — to był Jan:

— Chciałbym cię rozebrać od razu, tutaj…

W odpowiedzi rozbrzmiał słodki, wręcz przesadnie dziewczęcy głos:

— Już niedługo. Idź lepiej kup coś swojej żonie, żeby się nie domyśliła.

— A co jej potrzeba? Dla niej liczą się tylko dzieci. Kupię jej coś do kuchni, przecież tam spędza cały dzień.

Elżbieta zamarła. Jakby ktoś uderzył ją czymś ciężkim. Spróbowała przymierzyć sukienkę, ale nie miała już na nic ochoty. Rozmowa trwała dalej:

— A jak zapyta, gdzie pieniądze?

— Daję jej na dom. Nie wie, ile naprawdę mam.

Para wyszła. Elżbieta ostrożnie wychyliła się zza zasłony. Jan stał przy kasie, trzymając za talię zgrabną blondynkę.

— Wszystko w porządku? — zapytała ekspedientka, widząc bladą twarz Elżbiety.

Skinęła tylko głową, kupiła sukienki i wróciła do domu. Mama odeszła, dzieci spały. Położyła się i zaczęła myśleć. Może to jej wina? Zaniedbała się? Ale to, co się stało, było zdradą. I ten jego ton… jakby mówił o służącej. Nawet prezent chciał jej kupić — do pracy w kuchni.

Rozwód? Kusząca myśl. Ale co z dziećmi? Nie miała własnych dochodów. Alimenty? Pewnie grosze. Postanowiła milczeć. I obserwować.

Tej samej nocy Jan znów wrócił późno. Znowu „praca po godzinach”. Elżbieta spojrzała na niego bez słowa. Był jej obcy. Coś w niej pękło.

Następnego dnia napisała CV i rozesłała wszędzie. Większość firm milczała, inne odmawiały. Aż w końcu dostała zaproszenie na rozmowę — w firmie, w której pracował Jan. Zastanawiała się, ale poszła.

Zrobiła dobre wrażenie. Dostała propozycję pracy. Na razie za niewielką pensję, ale wystarczy na start. Wróciła do domu z nadzieją i uśmiechem.

— Jan ma kochankę, — powiedziała cicho do mamy, niemal z ulgą.

— Co ty mówisz, dziecko? On przecież całe dnie w pracy!

— W cudzych ramionach, mamo… — zaśmiała się gorzko i opowiedziała wszystko.

— Chcesz się rozwieść?

— Tak. Ale najpierw muszę wszystko zorganizować. Praca jest z elastycznym grafikiem, dzieci pójdą do przedszkola. Dam radę.

— To twoja decyzja. Nie będę cię powstrzymywać. Kto zdradził raz, zdradzi znowu. Pomogę ci z dziećmi.

— Mamusiu… co ja bym bez ciebie zrobiła… — Elżbieta objęła ją mocno.

W przeddzień Dnia Matki Jan znów wrócił po północy. Elżbieta nie pytała o nic. Zaczął swoją zwykłą opowieść o pracy i kolegach, ale ona przerwała chłodno:

— Idź spać…