**Dziennik, wtorek**
„Zrobiłem to, co uważałem za słuszne” – te słowa wciąż dźwięczą mi w głowie.
– Halo, Kasia, nie mogę długo rozmawiać, tu Jędrka biją – usłyszałam nagle przez telefon. Jak grom z jasnego nieba. Stanęłam w miejscu, ściskając aparat w dłoni. Serce waliło jak oszalałe, adrenalina przejęła kontrolę. Nie zdążyłam zapytać o nic więcej, bo połączenie się urwało. Mąż wyszedł wieczorem z kolegą do pubu na piwo po pracy. Normalny piątek, normalne plany. A jednak wszystko się zmieniło.
Rzuciłam się do drzwi, złapałam klucze i wybiegłam na ulicę. Po drodze dziesiątki razy dzwoniłam do męża, ale nie odbierał. Niepokój rósł z każdą minutą. W końcu dodzwoniłam się do tego „przyjaciela”, który był świadkiem całego zdarzenia.
– Co ty, kur**, sobie myślałeś?! – krzyczałam przez łzy. – Czemu mu nie pomogłeś?! Czemu zadzwoniłeś do mnie, a nie na policję?!
Jąkał się, tłumacząc, że spanikował i chciał, żebym wiedziała. Jego drżący głos tylko rozpalił moją wściekłość.
– Ty się schowałeś, co? A mój mąż został sam! Masz pojęcie, coś narobił?! – nie pozwoliłam mu dojść do słowa.
Pędziłam na miejsce, ale gdy dotarłam, nikogo już nie było. Policyjny radiowóz zabrał Jędrka w nieznanym kierunku. Zostałam sama na środku ulicy, bezradna i złamana.
Następnego dnia w komisariacie dowiedziałam się, że zatrzymali go za „chuligaństwo”. Ktoś wezwał policję, zgłaszając bijatykę, ale nikt nie widział, że to on był ofiarą. Wyglądało na to, że to on zaczepił.
Gotowałam się ze złości. Próbowałam wyjaśnić, że to napaść, ale policjanci tylko wzruszali ramionami. A ten „przyjaciel”? Spokojnie spał w domu, jakby nic się nie stało.
Cały dzień spędziłam, zbierając dowody i szukając świadków. W końcu jeden przechodzień potwierdził, że widział, jak kilku typów zaatakowało Jędrka. To wystarczyło, by go wypuścili.
Wieczorem czekałam na niego przed komisariatem. Wyszedł zmęczony, przygnębiony. Przytuliłam go mocno, chociaż we wnątrz wciąż gotowała się we mnie złość. Jak można było tak go zostawić?
Jędrek zadzwonił do niego później:
– Jak mogłeś stać i patrzeć?
– Nie wiem, stary… – odpowiedział. – Strach mnie sparaliżował. Chciałem pomóc, ale nie potrafię. Zawsze byłem tchórzem. Widząc ich, myślałem tylko o ucieczce. Wiem, że to brzmi okropnie, ale zrobiłem, co uważałem za słuszne.
– Jasne. – Jędrek rozłączył się. W jego głowie brzmiało tylko: „Po co mi taki przyjaciel?”.
Potem tamten jeszcze próbował tłumaczyć, że tchórzostwo to nie wybór, tylko cecha. Że nie jest z tego dumny, ale nie umie się zmienić. Że całe życie uciekał od konfliktów. Ta noc tylko to potwierdziła. Mówił, że „wypada jeszcze raz iść na piwo, żeby przepić sprawę”.
Żadne tłumaczenia nie pomogły. Dla Jędrka przyjaźń skończyła się tej nocy.
