Vika zawsze uważała się za osobę o cierpliwym charakterze. Nawet gdy Valentina Siergiejewna nagle pojawiła się na progu ich mieszkania z dwiema ogromnymi walizkami i ogłosiła, że przyjechała “odpocząć przez kilka tygodni”, Vika tylko się uśmiechnęła i pomogła teściowej osiedlić się w pokoju jej syna Artema — właśnie wyjechała na letni obóz.
– Podczas gdy komunalni naprawiają rury w moim mieszkaniu-wyjaśniła Valentina Siergiejewna, odkładając rzeczy na bok. – Nie masz nic przeciwko, prawda?
Oczywiście nie mogli mieć nic przeciwko. Która synowa odmówi gościnności starszej krewnej? Ponadto mąż Olega natychmiast stanął po stronie matki:
– Mamo, oczywiście, zostań tak długo, jak potrzebujesz- powiedział, przytulając ją. – to też twój dom.
Wtedy Vika pomyślała, że to tylko piękne słowa. Teraz zrozumiałam: te słowa okazały się prorocze.
Valentina Siergiejewna potraktowała słowa syna bardzo poważnie. Poczuła się jak gospodyni w domu. A nawet bardziej niż gospodyni, jest surowym strażnikiem wszystkiego, co się dzieje.
Rano zaczęła przestawiać meble w salonie: sofa nie stała dobrze. W ciągu dnia przestawiała kwiaty na oknie: Victoria miała niewłaściwe metody pielęgnacji roślin. A wieczorem gotowała obiad, nie pytając, czego chcą inni.
“Jestem na emeryturze” – mówiła za każdym razem, gdy Vica próbowała delikatnie sprzeciwić się. – Jestem przyzwyczajony do pomocy.
“Pożyteczny…”- powtórzyła Vika, gdy znów usłyszała to słowo. Czy przydatne było wyjęcie naczyń, które były już starannie przechowywane w zmywarce i odłożenie ich na miejsce?
Czy dobrze jest prać ubrania, ponieważ detergent do prania Viking “nie pasuje”? Czy warto wskazać dziesięcioletniemu Artemowi, że jego ulubiona koszula do spania jest “brzydka”?
“Babciu, śpię w niej!”- skarżył się Artem, gdy Valentina Siergiejewna odłożyła swoje zwykłe ubrania do odległej szuflady biurka.
“Normalny nie znaczy właściwy” – odpowiedziała. – Powinieneś spać w piżamie jak dobry chłopiec.
Artem spojrzał na matkę z niedowierzaniem, ale Vika tylko wzruszyła ramionami. Co mogła tak powiedzieć? Że babcia trochę oszalała z chęci posprzątania? Że jej mąż w jakiś sposób uważa za normalne, że matka wywraca całe swoje życie do góry nogami?
Pewnego dnia, kiedy Valentina Siergiejewna po raz kolejny skarciła Artema za to, że gra zbyt głośno, Vika postanowiła::
“Oleg, czy nie warto być tak surowym? Dziecko odpoczywa w domu”.
“Czy on odpoczywa?”Teściowa odwróciła się do niej, jakby usłyszała coś nieprzyzwoitego. – Nie sądzę, żeby inni musieli hałasować. Chłopiec musi być wychowywany.
Chłopiec. Valentina Siergiejewna nazywała swojego wnuka “chłopcem”, jakby Artem nie był dla niej rodzimym dzieckiem, ale jakimś zadaniem edukacyjnym.
“Mama dobrze go wychowała” – wtrącił Oleg, wchodząc do pokoju. “Naprawdę, mamo?“
Vika miała nadzieję, że jej mąż stanie po jej stronie. Zamiast tego dodał::
“Chociaż reżim dnia może być bardzo rygorystyczny. Muzyka o 9: 00 to przesada”.
Latem o 9:00. Na zewnątrz jest jeszcze jasno, a dzieci bawią się na podwórku do północy. Ale Valentina Siergiejewna potrząsnęła głową z widokiem doświadczonej nauczycielki.
– Widzisz-powiedziała Vika. “Oleg wszystko rozumie. I pomagasz mu”.
“Pasujesz do niego”. – Kolejne ulubione słowo teściowej. Jej zdaniem Vika rozpieszczała wszystkich: syna, męża, a nawet sąsiadów. Dlatego w domu panuje “chaos”.
“Nie rozpieszczam go” – próbował sprzeciwić się Vic. “Chcę, żeby wszyscy czuli się komfortowo.
“Wygoda jest wtedy, gdy istnieje system” – odparła Walentyna Siergiejewna. “A Ty… w kompletnym bałaganie.“
Bałagan. Rozejrzała się po pokoju. Było czysto i przytulnie, kwiaty były podlewane, książki stały na półkach, czasopisma starannie ułożone. Gdzie jest ten bałagan?
“Wszystko wygląda czysto” – powiedziała Vika.
“Czysty nie znaczy właściwy” – przerwała jej teściowa. – Usiądźmy na kanapie. Dlaczego jest w środku? Musi być dociśnięty do ściany.
– Ale wtedy nie wygląda dobrze w telewizji…
“Powinieneś mniej oglądać telewizję” – powiedziała Valentina Siergiejewna. “Czytaj dalej.
Przeczytać. Teściowa przestawiła książki na górne półki, ponieważ “na dole powinny znajdować się przedmioty dekoracyjne”. Teraz Artem musiał poprosić o krzesło, aby dostać się do podręcznika.
– Czy możesz zostawić książki tam, gdzie czujesz się komfortowo? – o co chodzi? – zapytała Vica.
– Komfort nie zawsze jest pięknem-odpowiedziała Walentyna Siergiejewna. – Nie są wieczne. Pokazuję ci najlepszy sposób.
Nie na zawsze. Od trzech miesięcy” tymczasowo ” pokazuje nam, jak to zrobić lepiej. I każdego dnia znajdowałem coś nowego, co wymagało natychmiastowej naprawy.
W kuchni przestawiła przyprawy w kolejności alfabetycznej-teraz, aby znaleźć sól, musiała pamiętać, że to chlorek sodu.
Na balkonie przeszczepiliśmy wszystkie kwiaty do tych samych doniczek, aby stworzyć “porządek estetyczny”. Potem połowa kwiatów zwiędła.
“Po prostu się do tego przyzwyczajają” – wyjaśniła Valentina Siergiejewna, podlewając pożółkłe liście geranium. “Rośliny, podobnie jak ludzie, nie akceptują zmiany od razu.
Ludzie nie akceptują zmian od razu. Vika czuła to każdego dnia. Ich dom przestał być domem. Zaczęło przypominać coś w rodzaju idealnego Muzeum, w którym każda rzecz musiała znajdować się dokładnie na swoim miejscu, a każdy dźwięk musiał być zgodny z wewnętrznymi zasadami teściowej.
“Mamo, czy mogę zadzwonić do moich przyjaciół?”- zapytał Artem w sobotę.
– Przyjaciele? zdziwiła się Walentyna Siergiejewna. – Dlaczego?“
“dobra… pobaw się-wzruszył ramionami syn. “Mamy Xbox”.
“Xbox?”- teściowa spojrzała na Vikę z potępieniem. “Znowu gry?”Wolałabym przeczytać książkę.
“Ale mama na to pozwoliła”.…
“Mama pozwala na wiele rzeczy” – przerwała jej Valentina Siergiejewna. “A babcia wie, co jest zdrowe, a co szkodliwe”.
Artem milczał. Vika widziała, że oczekuje od niej ochrony. Ale co mogła powiedzieć? Czy babcia się myli? Co może zrobić w swoim domu, co chce? Valentina Siergiejewna stała obok niego i uważnie słuchała.
– Dobrze, możesz zadzwonić do swojej przyjaciółki-zaproponowała Vika. – Ale nie na długo.
– Tylko jedną? Artem zmarszczył brwi. – Dlaczego nie wszyscy?
“Więcej dzieci to hałas” – odpowiedziała Za Vikę jej teściowa. “A w domu musi być cisza”.
Cisza. W domu, w którym mieszka dziesięciolatek. Lato. Na wakacjach.
“Ok” – zgodził się Artem z żalem. “Wtedy zadzwonię do Dimki”.
Godzinę później przyszedł Dimka, cichy, Uprzejmy chłopiec, kolega z klasy Artema. Przywitał się z nią, zdjął buty i ostrożnie wszedł do pokoju. Ale to wystarczy.
“On tam depcze” – skarżyła się Valentina Siergiejewna pół godziny później. “I śmieją się zbyt głośno”.
“To tylko bawiące się dzieci” – powiedziała Vika. “W porządku”.
“To normalne, że grają cicho” – powiedziała teściowa. “Nie biegają jak słonie”.
Słoń. Dwóch zwykłych facetów, którzy lubią prostą komunikację.
“Mamo, może tego nie zrobimy…”
– Przepraszam-powiedziała wchodząc do kuchni. – Wiesz, mama ma rację. Sąsiedzi mogą narzekać.
Sąsiad. Ci, którzy przez trzy lata nigdy nie narzekali. Ci, którzy poprosili nas o opiekę nad ich dziećmi, kiedy będą musieli wyjechać.
– Są przyzwyczajeni do tego, że mają jedno dziecko – powiedziała cicho Vika.
– Jesteśmy przyzwyczajeni do umiarkowanego hałasu-wyjaśniła Walentyna Siergiejewna. – Nie do biegania.
Rozsądny hałas. Vika nawet nie wiedziała, że to się dzieje. Teraz zdała sobie sprawę: to jest moment, w którym goście przychodzą do ciebie, a teściowa obserwuje każdy twój krok jak pies stróżujący.
Dimka wyszedł wcześniej, niż obiecał. Artem siedział cicho przez cały wieczór, przeglądając książkę i od czasu do czasu wzdychając. Vika czuła się zdrajcą nie tylko w stosunku do syna, ale także do pojęcia “domu”.
“W porządku” – powiedział Oleg, gdy Vika próbowała porozmawiać o tym, co się dzieje. “Moja mama po prostu chce jak najlepiej”.
“Cokolwiek, tylko nie to”. To zdanie stało się codziennym przypomnieniem, że poglądy Victorii na życie są błędne.
“Moja teściowa chciała jak najlepiej, kiedy wyrzucała jedzenie, ponieważ było “nieodpowiednie”. Chciałem zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby Artem wyglądał “przyzwoicie”, kiedy poprawiałem mu fryzurę. Chciałam jak najlepiej, kiedy krytykowałam Victorię za jej ubrania, bo gospodyni powinna być wzorem do naśladowania.
“Może mama jest gotowa znów być razem?”o co chodzi? – co? – spytała. “Rury zostały naprawione dawno temu, prawda?“
– Naprawili to – skinął głową Oleg. – Ale mama mówi, że tutaj czuje się bezpieczniej.”Trudno być samemu.
Nie bierz tego do serca. W czyimś mieszkaniu, gdzie możesz zorganizować wszystko według własnego uznania. A spokój Vike śnił tylko w nocy-krótkie, niepokojące sny.
Niedziela zaczęła się jak zwykle: Valentina Siergiejewna wstała o siódmej rano i zaczęła przygotowywać śniadanie. Potrząsała naczyniami i mamrotała coś pod nosem, jakby to była jakaś specjalna technika. Hałas obudził cały dom.
“Dzień dobry” – powiedziała.
“I Dzień dobry” – odpowiedziała teściowa, nie odrywając wzroku od pieca. – Zrobiłam owsiankę. Zgadza się, z mlekiem.
Wierny.”W przeciwieństwie do tego, co zwykle robiła Vica, było szybkie i smaczne, ale najwyraźniej nie było wystarczająco zdrowe.
“Dziękuję” – powiedziała. Zwykle piję kawę rano”.
“Kawa jest szkodliwa” – wypaliła Walentyna Siergiejewna. “Byłoby lepiej, gdybyś zjadł płatki owsiane”.
Płatki owsiane smakują lepiej. W jej własnej kuchni, gdzie Vika od piętnastu lat pije kawę bez poważnych konsekwencji zdrowotnych.
Na obiad mieli przyjść przyjaciele Wikinga i ich rodziny. Wszystko było zaplanowane z wyprzedzeniem, ale z powodu deszczu postanowiliśmy przenieść spotkanie do mieszkania. Vika zaczęła nakrywać do stołu.
“Kto przyjdzie?”- zapytała Walentyna Siergiejewna.
“Dziewczyny” – odpowiedziała Vika. “Z mężami i dziećmi”.
“Ile?“
“Ośmiu dorosłych, czworo dzieci”.
“Dwanaście osób?”- zdziwiła się teściowa. “Z nami?“
– I. WIKA zamarła trzymając talerze w dłoniach.
– W mieszkaniu jest dużo miejsca-powiedziała. – Często mamy gości.
– “Często to nie znaczy, że trzeba” – odpowiedziała Walentyna Siergiejewna. – Zbyt wielu ludzi. Będzie hałas, nerwowość”.
“Są przyjaciółmi” – odpowiedziała cicho Vika. “Planowaliśmy to od dłuższego czasu”.
“Plany mogą się zmienić” – powiedziała teściowa. “Przenieśmy się na inny czas”.
“Kiedy?“”
– Kiedy mnie tu nie będzie.
Położyła talerze na stole i powoli się odwróciła.
“Jesteś tu tymczasowo…”
“Tymczasowo” – zgodziła się Walentyna Siergiejewna. “Ale kiedy tu mieszkam, mam prawo do odpoczynku”.
Prawo do odpoczynku. W jej prezentacji oznaczało to brak gości, śmiechu i dziecięcych głosów.
Goście przybyli o drugiej po południu. Hałaśliwe i przyjazne Towarzystwo-Elena z rodziną, Tatiana z dziećmi, kolejna para bez dzieci. Ludzie, na których Vika czekała jako rodzina.
“Jak się masz?”Elena przytuliła ją. “Całkowicie zniknęła!“
“Też za tobą tęskniłam” – uśmiechnęła się. “Czujesz się jak w domu.
To jak w domu.”Gdyby tylko wiedzieli, jak inaczej rozumieją to słowo.
Valentina Siergiejewna siedziała w salonie, kiedy wszyscy usiedli przy stole. Nie wyszła, nie ukryła się w swoim pokoju, nie poszła na spacer. Usiadłam i obserwowałam ją.
“Spotkaj się” – przedstawiła nas Vica. “To Valentina Siergiejewna, mama Olega”.
“Miło cię poznać” – przywitali się goście.
– Tak-powiedziała. “Mieszkamy tutaj tymczasowo, podczas gdy dom jest w trakcie remontu”.
Tymczasowo. Minęły trzy miesiące.
Rozmowa zaczęła się jakby między innymi. Rozmawialiśmy o pracy, wakacjach i dzieciach. Chłopaki bawili się w innym pokoju i od czasu do czasu wpadali na sok lub ciasteczka. Zwyczajne przyjazne spotkanie. Aż do momentu, kiedy…
“Jak sobie radzi Artem w obozie?- zapytała. “Podobało mu się tam, prawda?“
“Miło cię poznać” – odpowiedziała Vika. “Po prostu tęskni za przyjaciółmi”.
“W porządku” – zaśmiał się mąż Eleny. “Nasza ania od razu zaczęła zapraszać wszystkich do nas”.
“Dzieci muszą się komunikować” – zgodziła się Tatiana. “Ale oczywiście w ramach”.
“W ramach” – powtórzyła Walentyna Siergiejewna. “Zgadza się”.
Wszyscy mimowolnie zwrócili się do niej.
“Dzieci spędzają teraz zbyt dużo czasu na zabawie” – kontynuowała teściowa. – Ale dyscypliny nie ma.
“Ale są święta” – zauważyła Elena. – Niech odpoczną.
“Odpoczynek powinien być korzystny” – odpowiedziała Valentina Siergiejewna. “Książki, muzea, zajęcia edukacyjne.
Działania edukacyjne. Vika zobaczyła, jak goście się gapią.
“Oczywiście nauka jest ważna” – zgodziła się dyplomatycznie Tatiana. “Dzieci też muszą się bawić.
“Możesz grać” – skinęła głową moja teściowa. “Zachowuj się cicho i ostrożnie.
Bądź spokojny i schludny.- W towarzystwie czworga dzieci w wieku od siedmiu do dwunastu lat.
Rozmowa trwała, ale nastrój się zmienił. Goście czuli, że są słuchani, oceniani, analizowani. Valentina Siergiejewna nie przegapiła ani słowa i zawsze dodawała swoją opinię.
“W naszym domu posłuszeństwo zawsze było najważniejsze” – mówiła, jeśli chodzi o rodziców.
“Rutyna jest podstawą wszystkiego” – dodała, mówiąc o nawykach dzieci.
“Dyscyplina kształtuje charakter” – podsumowała, słysząc zabawną historię dziecka z sąsiedztwa.
Wieczorem goście zaczęli się rozchodzić. Rozstali się serdecznie, ale Vika zauważyła, że coś zakłóciło harmonię. Valentina Siergiejewna odprowadziła ich do drzwi, a kiedy wszyscy wyszli, odwróciła się do Viki z zadowolonym wyrazem twarzy.
“Ludzie” – powiedziała teściowa. “Są dobrzy. Chociaż dzieci powinny być wychowywane nieco surowiej”.
“Zachowywali się normalnie” – powiedziała Vika.
“To dobrze” – zgodziła się Walentyna Siergiejewna. “Ale mogło być lepiej. Dobrze, że tam byłem. Upewniłem się, że wszystko działa tak, jak powinno.
Obserwowałem to. Więc wszystko w “obcym domu” pasowało do jej pomysłów.
“Mieszkam z synem, więc jestem tutaj w domu” – dodała z uśmiechem. “Opiekuję się wszystkim”.
Słowa wisiały w powietrzu. Goście uśmiechali się niezręcznie i ukrywali spojrzenia. Ktoś oglądał Obrus, ktoś bawił się krawędzią paczki. Mężczyźni spojrzeli na siebie, najwyraźniej zamierzając odejść.
– Chcesz herbaty?Co to jest? -co? – spytała cicho wstając od stołu.
– Dziękuję, musimy iść-odpowiedziała pośpiesznie Elena. – Dzieci jutro do szkoły.
Do września pozostało jeszcze dużo czasu.
Skinęła głową i wyszła na balkon. Musiała zaczerpnąć świeżego powietrza, bez zasad innych ludzi. Nastąpiły ostatnie słowa pożegnania. Valentina Siergiejewna powiedziała coś o swoich rodzicach, ale jej głos brzmiał coraz ciszej.
Drzwi zatrzasnęły się. Goście wyszli wcześniej niż zwykle. Vika została na balkonie i patrzyła, jak dzieci bawią się w piłkę nożną na podwórku, śmiejąc się, krzycząc i radując się. Zwykłe letnie dźwięki, które tak rzadko słyszałam w moim domu.
“Vika, czy możesz mi pomóc?“
Zadzwonił Oleg. – Umyj naczynia.
Zmywarka. Dobry pretekst, aby nie mówić o tym, co najważniejsze.
Wrócił do mieszkania. Valentina Siergiejewna już sprzątała ze stołu i układała talerze w miejscach. Oleg ostrożnie założył okulary, starając się nie patrzeć żonie w oczy.
“Masz dobrych przyjaciół” – powiedziała moja teściowa. “Ludzie są dobrze wychowani”.
– Tak-powiedziała.
“Chociaż dzieci należy wychowywać surowiej” – dodała Valentina Siergiejewna. “Ale to nie ich wina. Dzisiaj wszyscy rodzice są zbyt miękcy”.
Oleg milczał. Udawał, że jest całkowicie pochłonięty sprzątaniem. Ale Vica zauważyła jego napięte ramiona i spojrzenie, którego uparcie unikał.
– Idę spać-powiedziała, Gdy skończyły mi się naczynia.
– Jest za wcześnie-powiedział Oleg. – Jest dopiero dziewiąta.
– Jestem zmęczona-odpowiedziała Vika i wyszła z kuchni.
Za ścianą słychać było stłumioną rozmowę: jej mąż i teściowa rozmawiali o wydarzeniach z poprzedniego wieczoru. To była zwykła rozmowa rodzinna, z wyjątkiem tego, że jeden z uczestników poczuł się nie na miejscu.
Vika położyła się na łóżku, ale sen nie przyszedł. W jej głowie brzmiały słowa Valentiny Siergiejewnej:” Jestem tu właścicielem”,”mam wszystko pod kontrolą”. Trwało to trzy miesiące. Przez trzy miesiące czekała, aż jej mąż ją ochroni. Granice będą przestrzegane. Że dom pozostanie jej domem.
Ale cierpliwość się wyczerpała.
Vika wstała i wyjęła z szafy dwie stare walizki. Leżały na górnej półce przez wiele lat, ale dziś znów się przydały.
Rano Valentina Siergiejewna jak zwykle obudziła się o siódmej. Poszła do łazienki, a potem do kuchni, żeby zrobić śniadanie. Ale nagle zatrzymała się na korytarzu.
Walizki były starannie zapakowane i stały przy drzwiach. Na jednym z nich była notatka.
Teściowa podeszła i przeczytała: “kochanek należy tylko do jej terytorium. To moje terytorium”.
“Co to znaczy?”Przestań!”krzyknęła i pobiegła do sypialni. “Jestem matką twojego męża!“
Vika stała przy lustrze i spokojnie czesała włosy.
“Dzień dobry, Valentina Siergiejewna” – powiedziała bez agresji.
“Jaki poranek?“”! – teściowa wstrząsnęła notatką. “Jakie walizki?””Dlaczego je spakowałeś?”
“To twoje rzeczy” – odpowiedziała Vika. “Wszystko jest na swoim miejscu. Niczego nie brakuje”.
“Moje rzeczy?”Kobieta udusiła się ze złości. “Zwalniasz mnie?“
“Nie wyrzucam Cię” – poprawiła ją Vica. “Chcę tylko przypomnieć, że goście muszą wyjść”.
“Goście?”Walentyna Siergiejewna usiadła na krawędzi łóżka. “Jestem tu tymczasowo!”
“Trzy miesiące to już nie gość” – odparła Vika. – Cały czas tu jest.
Do pokoju wszedł Oleg, potargany, zaspany, najwyraźniej nieprzygotowany na poranną kłótnię.
“Co to jest?”- zapytał.
“Zobaczcie sami! Valentina Sergejewna przekazała mu wiadomość. “Twoja żona mnie zwalnia!”
Oleg to przeczytał-och, spojrzał na Vikę, a potem na swoją matkę.
“Vika, czy posuwamy się za daleko?”zaczęła.
“W takim razie możesz z nią iść” – odpowiedziała spokojnie Vika. “Ale mój dom będzie mój”.
“Twój dom?”moja teściowa wybuchła. “To dom mojego syna!“
“Mój też” – powiedziała Vika. “I mojego syna”. “Przez cały miesiąc nie mogłeś zaprosić swoich przyjaciół, ponieważ potrzebowałeś spokoju”.
“Oleg! Valentina Siergiejewna zwróciła się do syna. – Nie pozwolisz jej mi tego zrobić, prawda?
“Mamo”, Oleg potarł twarz, ” może już czas? Mieszkanie zostało już naprawione”.
“Dokonano remontu” – zgodziła się kobieta. “Ale czuję się tu lepiej!”- Pomogę ci!
– Pomożesz czy sam sprawdzisz? – powiedziała Vika.
– Pomogę! Walentina Siergiejewna Nalegała. – Posprzątam!
– Jak chcesz-powiedziała Vika. “W domu”.
“U nas w domu!”Podniosła głos na teściową.
“Nie” – odpowiedziała stanowczo Vica. – Mój. – Dziś wrócisz do swojej.
Zapanowała cisza. Potem Valentina Siergiejewna powoli wstała.
– W porządku – powiedziała chłodno. “Ale wiedz, że rujnujesz swoją rodzinę”.
– Nie-powiedziała. – Ratuję moją rodzinę.
“Oleg!”moja teściowa podjęła ostatnią próbę. “Powiedz coś!“
Mąż stanął między kobietami, przenosząc wzrok z jednej na drugą.
“Mamo”, powiedział w końcu, ” Vica ma rację. Por“.
Valentina Siergiejewna nagle odwróciła się i odeszła. Po pół godzinie walizki zniknęły z korytarza. Wyszła bez pożegnania.
Dzień upłynął w niezwykłej ciszy. Nie w tym, który zamówiła teściowa, ale w teraźniejszości-wolnym, bez napięcia, bez strachu przed kolejną uwagą.
Wieczorem Artem wrócił ze spaceru i natychmiast zapytał:
“A gdzie babcia?“
“Wróciła do domu” – odpowiedziała Vika.
“Na zawsze?“
„Na zawsze“.
Artem skinął głową i poszedł do swojego pokoju. Minutę później z jego pokoju dobiegła muzyka-niezbyt głośna, ale żywa i wesoła.
Oleg martwił się przez cały dzień, ale nie miał nic przeciwko. Wydaje się, że zdał sobie sprawę, że Vica postąpiła właściwie.
Przed snem zapytał:
“Może powinienem zadzwonić do mamy?“
“Zadzwoń do niej” – zgodziła się Vica. “Po prostu nie zapraszaj mnie więcej”.
“A co, jeśli się obrazi?“
– Przepraszam-powiedziała. “To moje mieszkanie”.
Następnego dnia mieszkanie wróciło do poprzedniego stanu. Artem zadzwonił do swoich przyjaciół, ale nikt o tym nie wspomniał. Vika rozłożyła kwiaty na różne wazony-wydawało się, że natychmiast ożyły. Oleg przywrócił sofę do pierwotnego miejsca, aby wygodniej było na niej oglądać film.
Dom znów stał się rodzimy. Jest idealny nie według zasad innych ludzi, ale według Twoich.
Czasami bycie mistrzem oznacza nie dowodzenie, ale ochronę. Vika to zrozumiała i nie zamierzała o tym zapomnieć.
