Cichy płacz dziecka przerwał Południową ciszę lasu. Ania zamarła w miejscu, słuchając z wyczuciem. Jej serce biło szybciej.
“To musiał być tylko sen” – szepnęła pod nosem, ale w następnej chwili usłyszała dźwięk ponownie, Tym razem wyraźniej.
Kosz ziół w jej rękach stawał się coraz cięższy – był w połowie pełen mięty i dziurawca. Las był przesiąknięty letnim upałem, powietrze było nasycone aromatem ciepłych igieł i truskawek. Anya zrobiła kilka kroków w kierunku dźwięku, rozsuwając wysokie łodygi.
“Hej, kto tam jest?”- jej głos drżał.
Płacz stawał się coraz silniejszy. Ania przyspieszyła krok, potykając się o korzenie drzew. Jej jasna sukienka przylgnęła do kolczastych gałęzi. Jej warkocz był rozczochrany, ale teraz nie miało to większego znaczenia.
Las rozproszył się, odsłaniając małą, zalaną słońcem polanę. W pobliżu starego dębu, wśród ogromnych paproci, siedziało dwoje dzieci.
Blady chłopiec z włosami przyklejonymi do czoła przytulił mniejszą rudowłosą dziewczynę w brudnej sukience.
– O mój Boże – westchnęła ania, wypuszczając kosz z rąk.
Słysząc kroki, chłopiec gwałtownie podniósł głowę. W jego oczach czytał strach. Jeszcze mocniej przytulił siostrę i cofnął się o krok.
– Nie bój się-powiedziała ania zbliżając się powoli i opadając na kolana. – Nie skrzywdzę Cię.
Dziewczyna płakała i chowała twarz w ramieniu brata. Jej małe rączki drżały.
– Gdzie jesteś? Gdzie są twoi rodzice? – co? – spytała delikatnie ania.
Chłopiec milczał, patrząc na niego podejrzliwie. Ania zauważyła, że jego ubranie jest podarte, a na policzku są ślady brudu.
“Nazywam się Ania. Jak masz na imię?”
Chłopiec polizał spieczone usta.
– Sasha-powiedział ledwie słyszalnym głosem.
– A twoja młodsza siostra?
«Masza».
Ania rozejrzała się – dorosłych nigdzie nie było widać. Tylko Las wypełniony szumem letnich owadów i mrówki pędzące w kierunku ogromnego mrowiska.
“Czy jesteś głodny?”- zapytał, zdając sobie sprawę, że dzieci są tu od dłuższego czasu.
Sasha skinęła niepewnie głową.
– Chcesz wrócić do domu?
– Nie mamy domu-powiedział cicho mały człowiek.
Coś przebiło ją od środka. Ania przygryzła wargę, powstrzymując łzy.
Miała dwadzieścia lat, wciąż była dziewczyną, a w domu czekała na nią tylko dzika przyroda. Jej rodzice rozstali się rok temu-najpierw ojciec, który zmarł tydzień później na tajemniczą chorobę, a następnie matka, która nie mogła znieść bólu.
– Znam dom, w którym cię nakarmią i kładą do łóżka. Pójdziesz ze mną?”
Masza po raz pierwszy podniosła głowę i spojrzała na Anyę. W jej zielonych oczach wybuchła Iskra nadziei.
– Nie jest strasznie? – co? – spytała Sasha.
– Wcale nie straszne-uśmiechnęła się Ania. – W ogrodzie rosną jabłka i jest tam świeże mleko. I nikt cię nie skrzywdzi.
Wyciągnęła rękę i po krótkim wahaniu maluch uścisnął ją. Jego mały uchwyt był mały i ciepły.
Powrót trwał dwa razy dłużej. Ania niosła Maszę w ramionach-dziewczyna była lekka jak Piórko. Sasha szła obok niej, trzymając rąbek jej sukienki. Potknął się ze zmęczenia, ale nadal uparcie posuwał się naprzód, nie prosząc o pomoc.
Kiedy Wioska pojawiła się w oddali, słońce już zbliżało się do zachodu Słońca. Po drodze spotkali Iwana Timofiejewicza, sąsiada z domu naprzeciwko, ponurego starca o dobrych oczach.
“Co to jest?”- zawołała, widząc dzieci.
– Znalazłam je w lesie-odpowiedziała ania. – Głodny, przestraszony.
Iwan Timofiejewiec potarł swoją siwą brodę.
– A ich rodzice?
“Nie wiem. Mówią, że nie ma go w domu.”
Starzec przyjrzał się uważnie cichym dzieciom.
– Wszystko jasne, Anyuta. Duch twojego ojca żyje w tobie”.
– Co zrobimy, wujku wania? – co? – spytała zdezorientowana.
– Najpierw je nakarm i umyj. Wtedy zdecydujemy.»
Wyciągnął Sashę swoją pomarszczoną rękę:
– No Brawo, pójdziesz do domu, czy mam cię przytulić?
Sasha, trochę się wahając, włożył w niego rękę.
Dom powitał ich półmrokiem i spustoszeniem. Ania szybko włączyła światła i posadziła dzieci na stole. W bufecie znalazł kawałek chleba i trochę mleka – ostatnią rzecz, która pozostała do jutrzejszej pensji.
– Jedz-powiedział, krojąc chleb w cienkie plasterki.
Dzieci jadły powoli, jakby bały się, że jedzenie zostanie im odebrane. Masza ciągle się rozglądała, a Sasha uważnie śledziła każdy ruch Anny.
– Jutro upieczę naleśniki – obiecała, głaszcząc córkę po włosach.
Po obiedzie ania podgrzała wodę i wykąpała dzieci w starym drewnianym kotle. Nie miała ubrań dla dzieci,więc owinęła je w koszulki.
Biała koszulka sięgała Sashy do kolan i wyglądała śmiesznie, a Anya owinęła Maszę miękką koszulą nocną.
Położyła ich do łóżka i usiadła obok siebie. Zaczęło się ściemniać, a z otwartego okna dobiegał śpiew świerszczy.
– Będziemy tu żyć wiecznie? – co? – spytała sennie Sasha.
Ania pogłaskała go po głowie:
– Jeśli na to pozwolisz.»
– Nie wyrzucą nas? – co? – spytałem.
– Nikt cię nie przegoni. Teraz to twój dom.»
Masza już spała zwinięta w kłębek. Sasha zmagał się ze snem, ale jego powieki ciągle opadały. – Idź spać kochanie-szepnęła ania. – Jestem tu obok ciebie.»
Kiedy dzieci zasnęły, cicho wyszła na ganek i dopiero tam pozwoliła się rozpłakać. Ze strachu, z niepewności, z nagle spadającej na nią odpowiedzialności.
Ale gdzieś w niej żyło nowe, nieznane dotąd uczucie radości.
“Gdzie są dokumenty dla dzieci? kobieta w surowym garniturze patrzyła na okulary, zaciskając usta.
Minęły dwa tygodnie od dnia, w którym ania przywiozła dzieci do domu. Dwa tygodnie zamieszania, nieprzespanych nocy i nieoczekiwanego szczęścia.
– Wyjaśniam ci-powiedziała ania, rozpryskując ręce. – Znalazłem je w lesie. Nie mieli żadnych dokumentów.”
Inspektor Ubezpieczeń Społecznych zapukał długopisem w biurko.
– Czy zdajesz sobie sprawę, że bez dokumentów opiekuńczych jesteśmy zobowiązani do umieszczenia dzieci w specjalnej placówce?
Ani miała zawroty głowy. Sasha, która stała obok niej, mocno przylegała do jej sukienki.
– Nie mają. Tylko ja.”
“Prawo jest prawem” – odpowiedziała kobieta. – Przygotuj dzieci do przeprowadzki, przyjedziemy jutro.»
Wyszli z budynku Rady Gminy na skąpaną w słońcu ulicę. Masza spała w jej ramionach, uśpiona letnim upałem. Sasha szła obok niej, milcząca i spięta. W wieku czterech lat rozumiał więcej niż powinien. – Zabiorą nas ze sobą? – co? – zapytał, kiedy podeszli do domu.
– Nie – odpowiedziała stanowczo ania, choć sama nie wiedziała, jak dotrzyma obietnicy.
Wieczorem w drzwiach pojawił się Iwan Timofejewicz. Przyniósł mleko i świeży chleb.
– Znowu nic nie jesz? jęknął widząc wyczerpaną Twarz ani.
– Wujku wania, chcą nas zabrać – powiedziała drżącym głosem.
Starzec zmarszczył brwi i skrzyżował ręce na piersi.
– Przeklęci biurokraci. Twój ojciec nie uratował mnie za to, że nie pomogłem jego córce.
Wyjął z kieszeni poobijany notatnik.
– Mam osobę w centrum powiatu. Jutro ruszamy w drogę.
W nocy Ania nie zamknęła oczu. Dzieci spały obok niej, oddychając zgodnie. Masza czasami wzdychała we śnie, a potem Sasha, nie budząc się, jeszcze mocniej przytuliła siostrę. Rano razem z Iwanem Timofejewiczem wyjechali do regionu. Starzec usiadł za kierownicą swojego starego “Moskala”, a Anya usiadła dzieci na tylnym siedzeniu.
Centrum dzielnicy przywitało ich kurzem i zgiełkiem. Biuro szefa Wydziału Opieki i opieki znajdowało się na trzecim piętrze przestarzałego budynku.
Iwan Timofiejewicz szepnął coś do sekretarza i nie czekali.
Paweł Siemianowicz”- zawołał starzec wchodząc do biura. – Dawno się nie widzieliśmy!»
Grubas za ladą podniósł wzrok i uśmiechnął się.
Tymoteusze Stary!”wstał i przytulił sąsiadkę Anię.
Zostawili dzieci na korytarzu pod opieką sympatycznej Sekretarki, a sami zamknęli się w gabinecie. Pół godziny później Iwan Timofiejewiec wyszedł stamtąd z zadowolonym uśmiechem.
– Natychmiast załatwimy tymczasową opiekę. Wtedy możesz je adoptować”.
Kiedy wrócili do domu, inspektor opieki czekał już na nich przy drzwiach.
– Wszędzie Cię szukaliśmy – powiedziała niezadowolona.
Iwan Timofiejewicz przekazał jej dokumenty:
– Oto zarządzenie zarządu powiatu. Mieszkają tu dzieci.”
Ania wzięła dzieci za ręce i zaprowadziła do domu, zostawiając sąsiadkę, aby uporządkowała papiery.
– Nigdzie się nie wybieramy? – co? – spytał Sasha, patrząc jej w oczy.
– Nie, Nie odejdziesz-uśmiechnęła się przytulając oboje dzieci.
Życie wróciło do normy. Ania znalazła pracę na pełny etat w wiejskiej bibliotece-dzieci mogły być z nią.
Sasha szybko nauczyła się czytać i teraz poważnym tonem przesunęła palcem po liniach, ucząc swoją młodszą siostrę.
Masza dostosowywała się wolniej. Koszmary często budziły ją krzykami. Ania godzinami kołysała dziecko, śpiewając kołysanki, które kiedyś śpiewała jej mama.
Pewnej nocy Masza obudziła się we łzach. Ania wyszła z nią na ganek. Niebo było pełne gwiazd.
– Mamo-szepnęła nagle dziewczyna, dotykając jej policzka. – Jesteś moją mamą, prawda?
Ania zaniemówiła.
– Tak, jeśli tego chcesz.»
Masza skinęła głową i przytuliła ją mocniej, drzemiąc na ramieniu.
Tak mijały lata.
Szkoła była dla Sashy nowym wyzwaniem. W wiosce wszyscy znali historię niemowlęcia, a dzieci są znane z okrucieństwa. Kiedy dziecko wróciło ze złamaną wargą, Anna nie skarciła go, ale po prostu go przytuliła. – Mówią, że jestem bezdomny – westchnął Sasha. – Że nawet moja własna matka mnie opuściła.
– Nie jesteś bezdomny-odpowiedziała pewnie ania. – Masz Dom i rodzinę.
– Ale nie jesteś moją prawdziwą mamą.
“Prawdziwa mama to ta, która kocha, a nie ta, która właśnie urodziła” – odpowiedziała Anya, przypominając sobie słowa swojej babci.
Tego dnia Sasha długo oglądała zdjęcia aninowych rodziców na ścianie.
– A twoja mama i tata… przygarnęliby nas.;
– Pokochaliby Cię-odpowiedziała pewnie ania. – Ja też.
Przez lata dzieci w pełni się przystosowały. Masza pomagała zmywać naczynia, Sasha nosiła wodę i zamiatała Podwórko. Wieczorami siedzieli przy piecu i słuchali, jak Ania czyta książki. Ta wiosna przyniosła ze sobą zmiany. Drzwi biblioteki skrzypiały, wpuszczając wiosenne powietrze i nieznajomego.
Wysoki mężczyzna z rozczochranymi ciemnymi włosami i okularami zsuwającymi się na nos. Ania oderwała się od kart katalogowych.
Nowa twarz w wiosce zawsze budziła zainteresowanie, zwłaszcza taką-z uważnym spojrzeniem i lekkim uśmiechem.
“Przepraszam, że przeszkadzam” – powiedział, podchodząc do biura i ostrożnie zostawiając swoją zniszczoną teczkę. – Zostałem wysłany do was jako strażnik lokalnych tradycji i kronik. Jestem nowym nauczycielem literatury, Alexey Sokolov.”
– Anna Serova-powiedziała, wyciągając rękę, czując niezwykłe podniecenie. – Jak mogę ci pomóc? – co? – spytałem.
– Przygotowuję materiał na lekcje krajoznawstwa – wyjaśniła, patrząc na półki z książkami. Chcę, żeby dzieci poznały historię swojego kraju.
Ich rozmowę przerwał wesoły głos:
– Mamo, spójrz, co narysowaliśmy!
Sasha i Masza podbiegły do stołu ze swoimi notatnikami. Alex spojrzał z zainteresowaniem na dzieci.
– Twoja? – co? – spytał z uśmiechem.
– Moja-odpowiedziała po prostu Anna.
Od tego czasu Aleksiej stał się częstym gościem biblioteki. Czasami zabierał książki, a innym razem po prostu wpadał na pogawędkę. Potem zaczął wracać do domu-pomagał w pracach domowych, rozłupywał Drewno. – Lubi cię-zauważył kiedyś Iwan Timofiejewicz, obserwując, jak mistrz naprawia ogrodzenie. Dawno nie widziałam takiego porządnego człowieka.
Ania zarumieniła się:
– To nie jest czas na myślenie o takich rzeczach. Chłopaki…
– Dzieci potrzebują ojca-powiedział starzec o przebiegłym wyglądzie. – Zwłaszcza Sasha. Dziecko potrzebuje mężczyzny-Wzoru do naśladowania.”
Rzeczywiście, Sasha zmienił się w obecności Aleksieja. Patrzyła na niego z podziwem, pomagała mu w pracy, pytała o szkołę. Pewnego wieczoru Aleksiej został dłużej niż zwykle. Siedzieli na werandzie, pili herbatę ziołową i słuchali śpiewu świerszczy.
Dzieci już dawno spały, a powietrze było wypełnione zapachem jaśminu, który Anya zasadziła zeszłej wiosny.
– Są chwile, które na zawsze zmieniają człowieka-powiedział nagle Alexis, patrząc na srebrną ścieżkę światła księżyca wśród jabłoni. “Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem, jak rozmawiasz z dziećmi… masz niesamowitą mieszankę siły i czułości”.
– Nic specjalnego-skinęła głową ania. – Każdy zrobiłby to samo.
“To nieprawda” – odparł. – Nie wszyscy. Dużo myślałem o tym, jak bym postąpił na Twoim miejscu.
– W jaki sposób?
– Mam nadzieję na to samo – spojrzał jej w oczy. Ale nie sądzę, żebym mógł to zrobić sam. Ty to robisz.
– Nie jestem sama – uśmiechnęła się delikatnie ania. Wujek Wania mi pomaga. I cała wioska, na swój sposób, też.
– I ja-dodał cicho Aleksiej, delikatnie zakrywając jej rękę swą.
Zimą pobrali się. Świętowała cała wioska-skromnie, ale z serca.
Aleksiej przybył ostatniego dnia stycznia, kiedy za oknem padał śnieg. Sanie z rzeczami pozostawiały ślady na nietkniętym, zaśnieżonym śniegu.
Odrapana walizka z książkami, gitara w zepsutej walizce i starannie zapakowany Pickup Melody z kolekcją płyt – to cała własność chłopskiego właściciela.
Sasha wędrował po pokoju, pomagając układać książki na półkach-podręczniki Fizyki, Astronomii, zbiory wierszy Jesienina. – Wiesz-chłopiec przesunął palcem po okładce książki, szukając właściwych słów. – w dawnych czasach zawsze czegoś brakowało. Ale teraz wygląda na to, że ostatni szczegół się ułożył.
– Chłopaki, wszystko było przede mną-uśmiechnął się Aleksiej. – Właśnie dołączyłem do Twojej rodziny.
Wiosną Anna dowiedziała się, że spodziewa się dziecka. Dzieci przyjęły wiadomość z radością-Masza nieustannie głaskała swój zaokrąglony brzuch, a Sasha zaczęła poważnie ćwiczyć, aby “być przykładem dla dziecka”. Latem, kiedy ogród był już zgięty pod ciężarem jabłek, a powietrze drżało z upału, Anya siedziała na nowym ganku i patrzyła, jak Aleksiej uczy Sashę latania latawcem.
– Kim teraz jesteśmy? – co? – zapytała Masza, siadając obok matki.
– Co masz na myśli, Słoneczko?
“To musi być nasz brat” – powiedziała dziewczyna, wskazując na brzuch Anny. Kim jesteśmy z Sasha? – co? – spytałem.
Anna przytuliła córkę:
“Jesteście moimi dziećmi. Po prostu cię nie urodziłam, ale cię znalazłam. Jako najcenniejszy skarb.
– W lesie-uśmiechnęła się Masza. – Powiedz nam jeszcze raz, jak nas znalazłeś.
A Ania opowiedziała im-prawdopodobnie po raz setny-historię, od której zaczęła się ich rodzina. Za ten letni dzień, za płacz w lesie, za strach i determinację, za dwoje przerażonych dzieci pod starym dębem. – I zabrałem Cię ze sobą-zakończył znajomą frazą. – Na zawsze.
Padał wieczorny deszcz. Z ogrodów pachniało świeżo skoszoną trawą, z rzeki dochodziły głosy bawiących się dzieci.
Sasha i Aleksiej w końcu wystrzelili latawiec, który teraz dumnie unosił się nad wioską.
Ania położyła dłoń na brzuchu, czując lekkie ruchy.
Życie, które zaczęło się od płaczu dziecka w lesie, przerodziło się w coś więcej — prawdziwą rodzinę stworzoną z miłością i troską. I niech ich nie łączy krew-łączyło ich coś potężniejszego.
