Po ukończeniu sierocińca siedemnastoletnia Lida otrzymała coś dziwnego ze swojego dziedzictwa-Pustynny Dom odziedziczony po jej dawno zmarłej babci. Zrujnowany budynek różnił się od wszystkiego-na skraju lasu, jakby zapomniany przez czas.
Nikt na nią nie czekał, nic nie łączyło jej z przeszłością — i przyjęła to jako szansę na rozpoczęcie nowego życia. Skromny, ale jego.
Trzeciego dnia, aby odpocząć po niekończącym się sprzątaniu, Lida poszła do lasu po grzyby. Szedł coraz głębiej, aż przypadkowo dotarł do niezwykłej polany pokrytej miękkim mchem. Na środku drzew, jakby spadły w innym czasie, stał stary samolot-prawie nienaruszony, ale splątany korzeniami i pokryty rdzą, jakby był częścią lasu.
Ciekawość zwyciężyła roztropność. Lida weszła do kokpitu i zaglądając do środka krzyknęła: szkielet w kształcie stał nieruchomo na siedzeniu pilota, jakby zamarzł w ostatniej chwili życia. Na szyi miał medalion … z jej pięknym imieniem wyrytym na powierzchni.
Od tego momentu wszystko się zmieniło. To, co zaczęło się jako próba samodzielnego życia, przerodziło się w głębokie zanurzenie w tajemnicy wojny — o zaginionych załogach, tajnych operacjach, powiązaniach rodzinnych … i o czymś znacznie większym, niż można było zrozumieć.
Lida zamarzła, ściskając krawędź kabiny. Powietrze było gęste i nieświeże-pachniało rdzą, pleśnią i zapomnianym czasem.
Szkielet patrzył na nią z pustymi orbitami. Wydawało się, że na to czeka.
Ledwo spojrzał gdzie indziej i sięgnął po medalion. Jego palce drżały, a oddech był ciężki. Ostrożnie, prawie z szacunkiem, zdjął biżuterię z łańcucha.
Słowa zostały wyryte na plecach:
“Lida. Kiedy dorośniesz, Znajdź mnie.”
Miał suche gardło. Moje serce biło, jakby chciał wyrwać się z mojej piersi.
– Co to za bzdury?.. “Co to jest?”szepnęła, czując, jak jej palce się ochładzają.
Mundur pilota został zachowany w zaskakującym stopniu, jakby czas go oszczędził. Na desce rozdzielczej znajdowały się zmięte notatki w języku angielskim, z których jedna brzmiała:
“Misja 13. Sektor Północny. Sekret.»
Nie znał angielskiego, ale potrafił odczytać numer.
Niefortunna liczba.
Kiedy Lida wyszła, było już za późno. Las stał się grubszy, powietrze cięższe. Szelest wokół nich wydawał się silniejszy. Pospieszył do domu, zapominając o grzybach, mocno ściskając medalion w dłoni.
Następnego ranka ponownie przyciągnął ją Las. Nie strach, ale rodzaj głębokiego niepokoju, jakby coś wymagało uwagi.
Ale zanim wyszedł, usłyszał dziwny pisk na strychu. W domu było cicho, zbyt cicho, żeby ktoś był w pobliżu. Po wejściu na górę Lida znalazła starą walizkę pełną listów. Jeden z nich zwrócił się do niego:
Dla mojej siostrzenicy Lidy. Jeśli wrócisz.
Otworzył kopertę i przeczytał:
Jeśli to czytasz, to znalazłeś samolot. Zamknąć się. To nie jest nasz czas. A może przyszedł po ciebie.
Te linie wywołały gęsią skórkę. Wszystko, co się działo, było niezwykłe. Ale przede wszystkim dręczyło ją jedno pytanie: jeśli pilot znał jej imię, Kim on jest?
Następnego dnia Lida obudziła się, czując się, jakby ktoś krzyczał na nią we śnie. Moje myśli mnie niepokoiły:
Jak mógł O mnie wiedzieć? Dlaczego ja? Kim jest osoba w kabinie? Jak babcia poznała prawdę?
Upór pokonał strach. Ciepło ubrana z latarką w dłoniach udała się do lasu.
Każdy krok był trudny. Krzaki zdawały się zamykać za nim, drzewa szeptały nad jego głową.
Kiedy wyszedł na polanę, nie było samolotu.
Tylko młoda trawa, miękki mech i cisza. Bez metalicznego połysku, bez zardzewiałych zanieczyszczeń. To było tak, jakby wszystko było snem.
Lida rozgląda się, desperacko szukając przynajmniej kilku śladów. Niezły. Po prostu dzięcioł walił gdzieś w oddali.
A potem kryzys jednej gałęzi.
Krążył wokół. Cień mijał drzewa, wysoki i niewyraźny.
Moje serce wypadło. Cień też zamarzł. Lida się nie poruszyła. Po chwili zniknął.
Ale wiedziała, że ktoś ją obserwuje. I może oglądał to przez cały czas.
Lida nie mogła spać jednym okiem w nocy. Pokój pachniał wilgotno, klikały stare deski i coś żywego zdawało się przyciągać wzrok okna.
Ponownie przeczytał list swojej babci.:
Samolot wróci, jeśli pamiętasz. Nie jesteś tylko sierotą, Lida. Twoja krew pamięta więcej niż myślisz.
Słowa były okropne.
Siedząc na podłodze, ściskając medalion, nagle poczuł dreszcz powietrza. Pokój drżał lekko, jakby przestrzeń się wahała.
Kontur kabiny wystawał ze ściany, jakby przez wodę. Tam, w półmroku, stał pilot. Jego oczy były żywe. I patrzył prosto na nią.
– Lida … rozległ się stłumiony dźwięk, jakby z głębin wody.
Medalion w jej dłoni nagle rozgrzał się jak rozgrzany do czerwoności Metal.
“Kim jesteś?”! Dlaczego do mnie dzwonisz?! “Co to jest?”- wykrzyknęła.
Pilot się nie poruszył. Tylko jej usta wyszeptały:
– Zapamiętaj współrzędne.
I wszystko zniknęło. Powietrze wróciło do siebie, pokój stał się taki sam.
Na podłodze była notatka, jakby wymknęła się z przeszłości. Współrzędne na nim:
Szerokość geograficzna 62.001. Długość geograficzna 47,744. 12: 13 — nie spóźnij się.
Lida drżała. Ale determinacja już uformowała się w środku.
Następnego ranka obudziła się wcześnie. Wiatr podniósł się, a las wydał niepokojący hałas. Coś się przygotowywało. Coś czekało.
Dokładnie o 12: 12 Lida weszła na polanę. Mam zegarek w rękach, a moje serce z czasem.
12:13.
Medalion zapalił się od upału. Powietrze wirowało, wirowało w lejku-a przed nim, jak poprzednio, pojawił się samolot.
To nie jest miraż. To nie jest halucynacja. Prawdziwy, prawdziwy, jak Wszystko inne na tym świecie.
Dopiero teraz wiedział, że to nie koniec. To początek.
Ale teraz drzwi kabiny były otwarte.
Lida powoli się zbliżała. Miejsce pilota było puste. Wewnątrz nad deską rozdzielczą znajdowała się nowa kartka papieru. Wzięła go.
To był rysunek dziecka: dziewczyna, która ręcznie prowadziła mężczyznę w mundurze wojskowym. Legenda na dole czyta:
“Tata i I. Lida, 4 lata.»
Moje serce wypadło. Świat wstrząsnął.
“Tato?”.. “Co to jest?”pękła.
Gdzieś w lesie znowu pękła gałąź.
Lida siedziała, ściskając rysunek. Moje myśli rywalizowały:
Tato? Ale jak? Dlaczego jest w tym samolocie? I dlaczego teraz?
Medalion na jej piersi lekko wibrował, jakby reagował na jej niepokój.
To był szelest z tyłu.
Krążył wokół. Na skraju polany, między drzewami, coś się poruszało. Na początku wydawało się to tylko cieniem. Ale potem z ciemności wyszła twarz, blada, jakby wyrzeźbiona z popiołów. Bez ust. Z ludzkimi, ale obcymi oczami.
Stworzenie się nie poruszyło. Ale Lida była pełna zaufania.:
Jeśli ucieknę, pójdzie za mną.
Powoli wycofał się do samolotu. Drzwi były uchylone. Wszystko w środku było takie samo jak wcześniej, z wyjątkiem drugiego medalionu na siedzeniu pilota, dokładnie takiego samego jak jej.
Lida go wzięła … i usłyszała głos:
“Idę.”Musisz odnieść sukces, Lida. Tylko Ty możesz zakończyć pętlę.
“Cykl?”Co to jest cykl? Co się dzieje?! Krzyczała w środku.
Stwór na skraju polany się zmienił. Lin, cicho. Powoli. Nie gonił jej-wiedział, że nie ma już czasu.
Lida weszła do samolotu i zatrzasnęła drzwi.
Wewnątrz kabina ożyła. Jeden po drugim zapaliły się słabe światła. Deska rozdzielcza zapaliła się słabo-bez przewodów, bez źródła zasilania.
Przycisk z napisem “start” migotał jak serce.
Na zewnątrz jest cicho. Ale gdzieś tam, poza widzialnym światem, czekało na coś bezimiennego.
Lida wyciągnęła rękę do przycisku. Wstrzymał oddech. Kliknąłem na niego.
Przestrzeń wokół niego drgała. Kabina była pełna szarego światła, jakby czas był rozdarty. Las zniknął za oknem.
Przed nią leżała baza lotnicza, zimna i opuszczona, jakby zamarzła w przeszłości. Samoloty, flagi sygnałowe, umundurowani ludzie. I jest jednym z nich.
Pilot. Jej ojciec. W życiu.
Spojrzał prosto na nią.
“Masz się dobrze. Teraz wybierz: zostań tutaj … albo wróć.
Lida nie wiedziała, co powiedzieć.
Za nim-samotność, sierociniec, pusty dom. Ojciec jest tutaj. Człowiek, którego nie powinno być. Ale kto na nią czekał.
“Zdecyduj” – powiedział – ” i wiesz, że wiele zależy od tego wyboru.
Patrzy przez szybę-poza czasem, jak w pętli, powtarza się ten sam obraz. Ten sam luminish, ten sam samolot, ten sam. Obieg. Błędne koło.
“Dlaczego ja?”Co to jest?”w końcu zapytała. “Dlaczego ty?”
Patrzy na nią z bólem.
“Ponieważ nie jesteś tylko córką. Jesteś wynikiem wyboru.
Poleciałem samolotem, wiedząc, że nie wrócę. To była misja, aby wypełnić lukę czasową. Przekaż współrzędne następnemu pokoleniu. Ale coś poszło nie tak. Tymczasem utknąłem jak w kropli żywicy.
Babcia wiedziała. Została ostrzeżona. Ale jesteś pierwszą osobą, która mnie znajdzie. Ponieważ pęknięcie otwiera się raz na 50 lat. A Ty masz 17 lat. To wtedy wszystko zaczyna się od nowa.
Hałas przeszedł przez kadłub samolotu.
“Jest tutaj” – wyszeptał mój ojciec.
“Kim on jest?”Zapytała Lida.
– Opiekun cyklu. Nie może mówić. Ale nie jest wrogiem. Jest ochroniarzem. Szuka tych, którzy przekraczają granice.
Stworzenie za ścianą samolotu zaczęło się pojawiać. Nie jak potwór. To jak odbicie czegoś starego i znajomego.
“To był on … ja?”Co to jest?”szepnęła.
Mój ojciec milczał.
A potem stwór sięgnął po medalion na piersi.
I zrozumiała.
Jeśli zostanie, będzie z tatą-ponadczasowa.
Jeśli odejdzie, może przekazać wiedzę, ostrzec świat, przerwać cykl.
Ale wtedy zniknie na zawsze.
I znowu będzie sama.
Medalion rozgrzał się. Wyszedł z niego głos, znajomy, czuły głos.:
“Jesteś silniejszy niż myślisz. Jesteś łącznikiem. Wybierz swoim sercem, a czas cię usłyszy.»
Lida zacisnęła pięść. Stała między ojcem a stworzeniem.
“Nie mogę stracić was obojga.”
Ale jeśli zostanę, wszystko zacznie się od nowa. I nikt nie zostanie zbawiony.
“Bardzo mi przykro…
Wręczyła medalion stworzeniu.
Samolot drży. Flash. Czas był rozdarty.
– Lida! Mój ojciec krzyknął. – podziękowanie. Za wszystko.
A teraz cisza.
Epilog
Obudził się na podłodze domu. Słońce świeciło w pyle. Wszystko było takie samo jak wcześniej. Niemal.
Obok niej była zwęglona kartka papieru.
Ma tylko kilka linii.:
Cykl zakończony.
Powiedz innym.
Twoja krew pamięta.
Lida wstała. Podszedł do okna. Za nim ten sam las, te same drzewa. Ale teraz znał prawdę.
Nie miał już cienia.
