Bliźniaczki miały trzy i pół roku, kiedy Ola została porwana. Bawiły się w piaskownicy, a ich babcia siedziała na ławce i rozmawiała z koleżankami. Do dzieci podeszła kobieta, wzięła dziewczynkę za rękę i wyprowadziła. Ślad po niej zaginął. Nawet policja, rodzice, ani babcia, którzy wszędzie szukali, nie dali radę jej odnaleźć.
Minęło wiele lat. Anna przygotowywała się do egzaminów wstępnych na studia. Dobrze radziła sobie w nauce, ale bardzo się denerwowała.
Dziewczyna rozmawiała z fotografią swojej siostry i prosiła ją, by była z nią podczas egzaminu. Często to robiła, bo w głębi duszy czuła, że Ola żyje i czeka na spotkanie z nią. Anna ubrała się i poszła na egzamin. Przy wejściu na uczelnię, podszedł do niej jakiś chlopak.
– Lena, ale dzisiaj pięknie wyglądasz!
– Nie jestem żadna Lena. Przepraszam, ale nie mam nastroju do żartów!
– Dobrze, już nic nie mówię, powodzenia – powiedział chłopak i odszedł.
Przy wejściu, sprawdzono listę obecności. Kobieta sprawdzająca spojrzała na Anię i powiedziała:
– Dziewczyno, dopiero co weszłaś!
– Nie, dopiero co przyszłam!
Została przepuszczona, ale nagle uświadomiła sobie, że była pomylona z kimś bardzo podobnym. Czyżby tu była jej siostra? Nie ma takich zbiegów okoliczności.
Bliźniaczki siedziały w różnych klasach. Chłopak, który ją zaczepił, siedział za nią.
– Nie martw się, damy radę – powiedział.
Na egzaminie nie poszło jej tak dobrze, jak się spodziewała. Jednak w tamtym momencie, nie miało to znaczenia. Wiedziała, że ma szansę odnaleźć swoją siostrę. Wyszła na korytarz, chłopak znowu podszedł do niej i zaczął zadawać pytania. Nagle usłyszała głos, który brzmiał tak bardzo podobnie do niej. Czas jej się zatrzymał.
– Hej, Krystian! Nie było mnie godzinę, a Ty już spotykasz się z innymi dziewczynami?
Ania i chłopak odwrócili się.
– Wow! Kim Ty jesteś? – Zawołał.
– Czuję się, jakbym patrzyła w lustro – powiedziała Ola, czyli Lena.
– Jestem Ania, a Ty jesteś moją siostrą bliźniaczką!
– Jak to! Jestem jedynym dzieckiem mojej mamy!
– Ukradła Cię, gdy miałyśmy trzy i pół roku. Szukamy Cię od tak dawna!
– Jak to możliwe! W takim razie, gdzie są nasi rodzice?
– W domu! Proszę, jedźmy do nich! Jest jeszcze babcia! Tak długo czekaliśmy na to spotkanie!
Ola zgodziła się pójść z siostrą do domu.
– Ty wejdź pierwsza, żeby babcia się nie wystraszyła – powiedziała Ola do Ani
– Babciu? Gdzie Ty jesteś? Spotkałam kogoś, czeka w wejściu.
– Oleńko, to Ty? – babcia krzyknęła ze łzami w oczach.
Gdy dziewczyna zobaczyła starszą panią, przypomniała sobie krótkie chwile z dzieciństwa.
Wieczorem wrócili jej rodzice. Rodzina została połączona, a Ola zaczęła mieszkać w dwóch domach. Nie opuściła kobiety, którą uważała za swoją matkę, ale nie wiedziała, jak ma ją traktować.
