Od trzech lat mieszkamy razem z teściową w rodzinnym domu męża. Dom wymagał wielu remontów, czasem nawet wstyd było mi zaprosić gości. Dlatego nie mogłam uwierzyć, że teściowa, po tylu latach narzekania na stan mieszkania, zgodziła się na remont. Zawsze wzdychała, żeby trzeba coś zmienić, ale nigdy nie chciała poświęcić ani czasu, ani pieniędzy na ten cel. Teraz jednak, po nagłej śmierci teścia, zdecydowała, że to odpowiedni moment, by zająć się przynajmniej jednym z problemów – starym, zaniedbanym domem.
– Mama powiedziała, że sama zajmie się finansowaniem remontu. My mamy jedynie wybierać, co nam się podoba. Co o tym myślisz? – spytał mój mąż.
– Myślę, że to wspaniałe, ale zastanawiam się, skąd nagle tyle dobrej woli – westchnęłam.
– Może chce pomóc. Widzi, że jesteśmy w trudnej sytuacji – mąż starał się uspokoić mnie. – W końcu straciła męża i wie, jak ciężko jest.
Wtedy naprawdę wierzyłam, że będzie nam wszystkim żyło się lepiej. Byłam zadowolona, że wreszcie coś się zmieni.
Nie minęło wiele czasu, a remont zdążył już dobiegać końca.
Kiedy z mężem spojrzeliśmy na całkowicie wykończony dom po remoncie, nie mogliśmy uwierzyć, że to jest to samo miejsce, w którym mieszkaliśmy przedtem. Nowe podłogi, ściany, drzwi sprawiały, że dom wyglądał jak nowy. Był jasny, przestronny i przede wszystkim – czysty. Moja teściowa włożyła w to dużo serca i pieniędzy, byłam jej za to wdzięczna.
Przez pierwszy tydzień wszystko wydawało się idealne. Cieszyliśmy się z mężem, że teraz mamy przyjemny i schludny dom. Jednak z każdym dniem, teściowa stawała się coraz bardziej nachalna i niezadowolona.
– Nie podoba mi się, jakie meble wybraliście. I po co komukolwiek wykładzina w sypialni, wystarczyło wybrać tańszy dywan – wciąż nam powtarza.
Staram się nie zwracać uwagi na narzekania teściowej, ale im dłużej trwają, tym bardziej irytujące się stają. Ona narzeka na wszystko – na to, że nie sprzątam dostatecznie dokładnie, że jej syn zostawia przysłowiowy bałagan po sobie, że kuchnia jest źle urządzona i nie ma w niej odpowiedniej liczby szafek.
Próbowałam rozmawiać z teściową, tłumacząc, że jestem wdzięczna za to, co zrobiła dla nas wszystkich i że staram się jak najlepiej dbać o dom, ale ona nie chciała słuchać. Zamiast tego, zaczęła opowiadać całej rodzinie, jacy jesteśmy niewdzięczni i nie pozwoliliśmy jej o niczym zdecydować.
Robię już wszystko, by nie wchodzić teściowej w drogę, staram się uniknąć kłótni i spięć. Ona jednak nie daje za wygraną – dzwoni do swoich znajomych, opowiadając o złym traktowaniu z naszej strony. Już coraz więcej osób postrzega nas jako niegodziwych ludzi, którzy skrzywdzili biedną teściową.
A przecież to bzdura! Teściowa wprost powiedziała – jesteście młodzi, znacie się lepiej, więc decydujcie, a ja za wszystko zapłacę.
Skoro tak, dlaczego teraz w oczach rodziny przedstawia nas jako tych najgorszych? Jak można tak zmanipulować sytuację? A najgorsze, że nikt nie zauważa, że to my z mężem jesteśmy ofiarami. Straciłam już nadzieję, że uda się rozwiązać ten konflikt z korzyścią dla wszystkich. Włożyliśmy z mężem tak wiele pracy, a kto wie, może będziemy zmuszeni, by poszukać sobie czegoś na wynajem…
