Wychowałam się z matką w niewielkim miasteczku pod Warszawą. Do siódmego roku życia mieszkał z nami ojciec, choć nawet nie zasłużył na takie miano. Za każdym razem, kiedy był w domu, drżałam z przerażenia. Nie mogłam bawić się jak inne dzieci, ojciec zamykał mnie w pokoju i zabraniał wychodzić bez potrzeby. Bałam się nawet pójdź do łazienki. Mama nie reagowała, też bała się swojego męża. Często pił, a później znęcał się nad nią. Pamiętam te chwile, kiedy ukrywałam się pod łóżkiem, a matka krzyczała i błagała ojca, żeby przestał. W końcu poznał inną kobietę, podobno znacznie młodszą, ale również alkoholiczkę, odszedł i już nigdy nie wrócił. Aż do wczoraj…
Wczoraj wieczorem, kiedy usypiałam dzieci, do drzwi zapukał mężczyzna. Od razu poznałam tę twarz i to okrutne spojrzenie… Mój ojciec nagle po tylu latach zjawił się w progu mojego domu i jedyne co zdołał wydusić to prośbę, żebym pojechała z nim kolejnego dnia do szpitala i zgłosiła się na badania.
Staliśmy przed domem, nie chciałam by przekraczał choćby próg. Nie wyobrażałam sobie, by moje dzieci poznały takiego dziadka. Ojciec powiedział, że jest chory i regularnie jeździ na dializy. Potrzebuje jednak przeszczepu, ale nie ma szans na dawcę z kolejki, musi szukać w rodzinie.
Nie zgodziłam się, to było dla mnie oczywiste. Mężczyzna, który o mało nie zniszczył mi życia, miałam szczęście, że w porę zniknął, teraz chciał ode mnie pomocy. Większą troskę i pomoc otrzymałam od obcych osób, aniżeli od człowieka, dla którego powinnam być najważniejsza.
Od razu zadzwoniłam do mamy o wszystkim jej opowiedzieć. Byłam pewna, że poprze moją decyzję, ale ona nie pozwoliła mi nawet skończyć. Zarzuciła, że jestem bez sumienia, skoro nie porusza mnie choroba własnego ojca. Od wczoraj dzwoni co pół godziny i przekonuje mnie, że to mój obowiązek, by w przypadku zgodności oddajć ojcu nerkę. A jeśli tego nie zrobię, mam nie liczyć na pomoc w opiece nad dziećmi.
Ale czy ona zdaje sobie sprawę jakie to poświęcenie? Mam dzieci, które potrzebują matki, a taki zabieg sprawiłby, że musiałabym być ostrożniejsza, nie mogłabym robić wszystkiego, co do tej pory. Potrzeba by czasu i rekonwalescencji, nie mogę sobie na to pozwolić.
Nie mogę zrozumieć zachowania mojej matki, dlaczego po takim cierpieniu, próbuje przekonać mnie do tak dużej pomocy. Nie chcę pomagać ojcu, dla mnie to obcy człowiek. Dlaczego po takim upokorzeniu i później porzuceniu, moja matka nadal chce dobrze dla niego?
