Nasze małżeństwo zdawało mi się być zgodne i szczęśliwe. Kochałem żonę, dała mi trójkę wspaniałych dzieci. Ja pracowałem jako informatyk, a ona zajmowała się domem i wychowywaniem naszych dwóch synków i najstarszej córeczki.
Któregoś dnia przyszła i powiedziała, że ma dość takiego życia. Chce się rozwijać i zwiedzać świat, a nie przez całe życie zmieniać pieluchy i robić kanapki. Wyjęła z szafy spakowane torby i po prostu wyszła, a ja zostałem sam ze swoimi myślami.
Byłem zszokowany, nie docierało do mnie to, co się wydarzyło. Przecież starałem się pomagać w domu, ile mogłem. Przychodziłem z pracy i zajmowałem się dziećmi, miała czas dla siebie. Czasem w takich sytuacjach wszystko jest na głowie jednej kobiety, a moja żona naprawdę była w lepszej sytuacji – mogła wieczorem wyjść z koleżankami, kiedy tylko chciała, mieliśmy znajomą starszą panią, która przychodziła raz w tygodniu posprzątać dom, pomagali też nasi rodzice. Czego można chcieć więcej?
W ciągu kilku dni po jej odejściu, musiałem szybko się dostosować do nowej rzeczywistości. Byłem przerażony, jak mam wychować sam trójkę dzieci? Najstarsza córka miała siedem lat, jest już w dużym stopniu samodzielna i może opiekować się czasem swoimi braćmi, ale przecież to nadal dziecko.
Nie widziałem żadnej nadziei – bałem się, że albo stracę pracę, albo odbiorą mi dzieci i umieszczą w domu dziecka. Ale przy wsparciu moich rodziców i przyjaciół, udało się przetrwać pierwsze najcięższe tygodnie. Wysłałem najmłodszych dwóch synów do żłobka, po pracy odbierałem całą trójkę do domu i już cały wolny czas poświęcałem dzieciom. Zatrudniłem też dorywczo opiekunkę, a nasza znajoma pani zgodziła się przychodzić częściej i oprócz sprzątania, gotować też obiady.
Kiedyś myślałem, że każdy mężczyzna ma dwie lewe ręce do pracy przy dzieciach. A życie pokazało mi, że nic bardziej mylnego, jakoś przetrwałem najtrudniejszy czas. Żyłem w takim biegu, że nawet nie myślałem o rozwodzie czy budowaniu nowej rodziny. Tak jakby związek zatrzymał się i trwał w zawieszeniu, bo najważniejsze teraz były jedynie dzieci.
I tak minęły trzy lata, a ja spotkałem niedawno moją żonę. Szła, trzymając maleńkie dziecko na rękach. To było jak grom z nieba. W głębi serca liczyłem, że wróci i jej wybaczę, a dzieci będą miały matkę. Chciała podróżować, cieszyć się życiem – dlatego przecież odeszła od rodziny. I co? Wszystko było kłamstwem? Porzuciła własną rodzinę, by założyć nową?
Już wiem, że nie wybaczę jej tego i jak najszybciej wniosę o rozwód. Nie wiem tylko jak powiedzieć o tym dzieciom. Powtarzałem, że mama musiała wyjechać, ale na pewno wróci i zawsze będzie już z nimi. A teraz?
