Zosia chciała być matką. Nie mogła zajść w ciążę, była zdesperowana i miała ochotę walić głową w mur. Wraz z mężem przeszła wiele badań, ale wszystkie bezskutecznie. Z każdym rokiem nadzieja malała, więc jej mąż zaproponował adopcję dziecka.
Kobieta miała mieszane uczucia, ale zdawała sobie sprawę, że to ich jedyna szansa na doświadczenie radości rodzicielstwa. Co więcej, była pewna, że to wzmocni ich związek. Oboje marzyli o dziewczynce, więc zaczęli zbierać dokumenty i szukać swojej córeczki.
Pewej nocy Sławek miał sen. Mała, rudowłosa ślicznotka, biegła w jego stronę i krzyczała: „Tato, nie zostawiaj mnie!”
Niedługo po tym, mieli umówione spotkanie w jednym z domów dziecka, gdzie przebywała trzymiesięczna dziewczynka. Małżeństwo marzyło o takim maleństwie, bo bali się adoptować dziecko, które już odczuło brak rodziców.
Zosia spędziła długi czas w łazience, a jej mąż nie mógł znaleźć sobie miejsca. Przyszła mama była zaniepokojona, ale nie okazywała tego. Wątpiła, czy kiedykolwiek mogłaby pokochać dziecko innego mężczyzny, ale nie miała zamiaru przyznać się do tego Sławkowi.
Pani dyrektor spotkała ich przy wejściu i zaprowadziła do swojego gabinetu. Powiedziała im, że Weronika została porzucona przez matkę, ponieważ jej życie prywatne było dla niej priorytetem. Dziewczynka urodziła się jako wcześniak, więc miała pewne problemy neurologiczne, co uzasadniało jej opóźniony rozwój. Dyrektorka wyjaśniła młodej parze, że wszystko można naprawić, jeśli zaangażują się w rehabilitację i pokochają małą całym sercem.
Potem założyli maseczki, fartuchy i poszli na spotkanie z maleństwem. W łóżeczku leżała mała dziewczynka o niebieskich oczach i rudych włosach. Była bardzo drobna, Sławek patrzył na nią zauroczony, Zosia nie czuła zupełnie nic.
Kobieta myślała, że wkrótce będzie mogła pokochać dziewczynę, ale najwyraźniej ją to przerosło.
Czas mijał i choć Weronika miała już rok, jej mama wciąż nie mogła się do niej przyzwyczaić. Miała dość leczenia dziecka i biegania po lekarzach, diagnoza wciąż była bez zmian. Oczywiście wszystkie zmartwienia spadły na jej barki, bo Sławek zarabiał. Była o to zła, nie chciała sama tego znosić. Zamknęła uczucia dla córki, a pewnego dnia spakowała swoje rzeczy i postanowiła wyjechać.
– Nie jest moim dzieckiem, a ja nigdy nie zastąpię jej matki. Ty ją kochasz, a ja jej nienawidzę! Jeśli chcesz być ze mną, zabierz ją z powrotem do sierocińca – powiedziała Zosia na pożegnanie mężowi.
Mężczyzna nie rozumiał, jak żona mogła przez rok wychowywać dziecko, a potem je porzucić. Nie chciał nawet myśleć o oddaniu Weroniki z powrotem. Słysząc stanowcze „nie”, kobieta wyszła i zatrzasnęła za sobą drzwi. Mała córeczka wystraszyła się hałasu i płakała, rzuciła się w ramiona ojca i zasnęła.
– Wszystko będzie dobrze, zawsze będę z Tobą! – wyszepłał Sławek.
Dwa lata później, Weronika stała się zupełnie zdrowym dzieckiem i poszła do przedszkola. Nie różniła się od żadnego innego dziecka, a wszystkie diagnozy zostały usunięte. Jakiś czas później, jej tata ożenił się ze swoją koleżanką, która zastąpiła jej matkę. Zosia już nigdy się nie odezwała, wszystkim to wyszło na dobre.
