Nie pamiętam mojego ojca: zostawił nas, gdy byłam mała. Nigdy nawet nie zadzwonił. Kiedy byłam dzieckiem, myślałam, że nie żyje.
Moja matka nigdy nie wspomniała jego imienia, nawet usunęła jego zdjęcia z rodzinnego albumu. Moja mama bardzo się o mnie troszczyła, robiła wszystko, co w jej mocy, żeby mnie utrzymać.
Niczego nie potrzebowałem, starała się dać mi to, co najlepsze i będę jej wdzięczny do końca życia. Dzięki niej otrzymałam dobre wychowanie i wyższe wykształcenie.
Pracowała jako pielęgniarka, a wieczorami piekła ciasta na sprzedaż, aby zarobić dodatkowy dochód. Pomagały nam nasze babcie. Moja babcia ze strony matki mieszkała w wiosce i zawsze przynosiła prezenty z ogrodu, owoce, warzywa, orzechy i konserwy. Bardzo ją kochałam, mimo że rzadko ją widywałam.
Moja babcia ze strony ojca również nam pomagała, czasami nas odwiedzała. Pewnego razu moja mama zachorowała i trafiła do szpitala. Potem zmarła. To był dla mnie szok, zostałem sam, było mi ciężko bez rodziny. Byłem na ostatnim roku studiów.
Kiedy żyłem, moja matka poprosiła mnie, abym pod żadnym pozorem nie rezygnował ze studiów. Dałem jej słowo i dotrzymałem go. Chociaż było mi ciężko, nie miałem pieniędzy. To był najtrudniejszy okres w moim życiu. Sześć miesięcy później nagle pojawił się mój tata. Stał na progu ze swoimi rzeczami.
Z trudem go rozpoznałam, zmienił się, nie wyglądał jak człowiek, którego pamiętałam. Byłam zaskoczona. Wpuściłam go do mieszkania: spojrzałam na niego, był dla mnie obcy.
Miałem wrażenie, że śnię. Zaczął opowiadać mi swoją historię. Ma syna, który ma 18 lat. Okazuje się, że jego druga żona wyrzuciła go na ulicę, bo znalazła sobie kogoś innego. Tego właśnie potrzebował. Teraz był bezdomny i pamiętał mnie.
Nie miałem ochoty go słuchać i zapytałem wprost, po co przyszedł. Był zaskoczony: “Po co? Jestem twoim ojcem, muszę być przy tobie. Poza tym nie mam gdzie mieszkać, muszę gdzieś mieszkać”. Więc kiedy został z niczym, przypomniał sobie o swojej córce – o tym, że jest ojcem.
Nic dla mnie nie zrobił, nic mi nie dał, nigdy do mnie nie zadzwonił. Powiedziałam mu, że nie uważam go za ojca i nie pozwolę mu do siebie przychodzić. Myślę, że postąpiłem słusznie. Zbliża się proces.
