Po śmierci żony został sam. Nadal pracował. Nie mógł obejść się bez pracy. Praca była jego zbawieniem. Monotonne dni mijały miarowo, jeden po drugim, jeden dzień nie różnił się od drugiego.
Życie stało się udręką. Jego dzieci rzadko go odwiedzały. Czuł się uwięziony. Często spędzał godziny włócząc się po ulicach.
Mijał setki ludzi. Szukał znajomych oczu. Bał się samotności, a przede wszystkim tego, że sam odejdzie do innego świata. Gdy tylko zaczęła boleć go głowa, zaczął łykać tabletki garściami. Stał się sentymentalny, a w jego sercu zagościł smutek. Jego dusza bolała.
Mentalnie przeprosił i nie odważył się zadzwonić do żony, aby powiedzieć jej, że nadal ją kocha i tęskni za nią. Syn i córka rzadko go odwiedzali, potrzebowali jego mieszkania, nie interesowała ich jego osobowość.
Ostatnia wizyta córki zakończyła się skandalem. Wytykała ojcu, że mieszka sam w czteropokojowym mieszkaniu. Zażądała, aby sprzedał mieszkanie i kupił jedno dla siebie, a resztę pieniędzy oddał jej. Odmówił. Córka wyszła bez pożegnania.
Kiedy ojciec zapytał, kiedy wróci, odpowiedziała: “Na stypę”. Po tych słowach zrobiło mu się niedobrze; zadzwonił do syna, powiedział mu, co się stało, i poprosił go, żeby przyjechał. Syn, ignorując prośbę ojca, zaczął mówić o sprzedaży mieszkania.
Zapytałem go, po co mu taki duży dom. Chciał kupić nowy samochód i naprawdę potrzebował pieniędzy. Ojciec ponownie zapytał, kiedy może przyjechać, a syn odpowiedział: “Kiedy sprzedasz mieszkanie, wtedy przyjadę”.
Na targu spotkał brata swojej byłej żony. Podszedł do niego. Przywitał się. Zapytałem o nią, jak się czuje, gdzie jest? Mój brat powiedział, że wyjechała do Włoch i wyszła za Włocha. W końcu odnalazła swoje szczęście.
W tych słowach wychwycił wyrzut. Spuścił głowę i poszedł dalej. Następnego ranka wstał z ciężkim sercem. Było pochmurno. Wyszedł z domu. Przeszedł kilka kroków. Usiadł na ławce i zamknął oczy. Jego dusza odleciała do wieczności.
