Leżał zapłakany na łóżku w pokoju sierocińca. On, mały czteroletni Sasha, był przerażony. Nie rozumiał, gdzie podziali się jego mama i tata. Jego małe serduszko ściskało się z bólu, a Sasha szlochał: “Mamusiu, mamusiu…!”.
Ale nikt nie przyszedł, wszystkie dzieci spały, a opiekunowie nie przejmowali się łzami kolejnego porzuconego dziecka. Sasha został urodzony przez dysfunkcyjną kobietę, która porzuciła go w szpitalu położniczym. Sześć miesięcy później został adoptowany przez rodzinę, z którą mieszkał przez trzy i pół roku.
Nic o tym nie wiedział: wspomnienia z pierwszych miesięcy jego życia nie zachowały się w jego pamięci z dzieciństwa. Wszyscy uważali, że dziecko miało dużo szczęścia, ponieważ natychmiast znalazło rodziców, a on nie miał czasu, aby uświadomić sobie swoim małym umysłem, że został porzucony.
Przez trzy i pół roku Sasha żył w rodzinie, w której jego mama i tata go kochali… Potem nastąpiło nieoczekiwane szczęście – jego mama Svetlana powiedziała, że będzie miał brata lub siostrę. Sasha był bardzo szczęśliwy, choć nawet nie rozumiał dlaczego. Od tego dnia wszystko się zmieniło.
Zaczął czuć, że mama go nie potrzebuje, a tata się denerwuje. Starał się jak mógł, by zadowolić mamę, przytulał ją, wspinał się na jej kolana, ale Swieta zaczęła wycofywać się z dziecka. Siergiej, mąż Swietłany, zawsze był przeciwny adopcji.
Nie rozumiał, jak można czuć miłość do dziecka, które nie ma z tobą nic wspólnego. Ale jego żona była tak zdesperowana, że nie mogła urodzić jego dziecka. W końcu uległ jej namowom. “Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze” – powiedział. Mam nadzieję…
Jakie to straszne, że los małego człowieka zależał od spełnienia nadziei. Wszystko układało się całkiem dobrze. Sasza dorastał jak zwykłe dziecko, dając rodzicom zarówno radość, jak i troskę. Siergiej nawet się do niego przywiązał, choć w głębi duszy nigdy się do tego nie przyznał. Sama nadzieja to czasem tak wiele i tak mało, gdy ważą się losy człowieka. Mijały lata. I wtedy – Swietłana zaszła w ciążę!
Cud! Prawdziwe dzieło Boga! W tym momencie żadne z nich nie rozumiało najważniejszego – ten dar został im dany wyłącznie przez Saszę. I Sasza stał się zbędny, niepotrzebny. Jego ojciec przestał się z nim bawić i w ogóle zwracać na niego uwagę, a jego matka zawsze myślała o czymś własnym. Był karmiony, chodził jak pies, aw domu mówili: “Miejsce!”.
Zaczął płakać i oddawać mocz w nocy: to tak zdenerwowało jego ojca, że nawet pobił Sashę. Ból. Za pierwszym razem, gdy spotkał się z bólem, dziecko nawet nie rozumiało, dlaczego wszystko się zmieniło. Dlaczego tata go nie kochał, tylko krzyczał, a mama nie zwracała na niego uwagi. Jak ta mała, niewinna dusza mogła zrozumieć, że był obcy, że nigdy nie stał się członkiem rodziny dla tych dwojga dorosłych?
Serhii zaczął mówić o konieczności oddania Saszy do sierocińca. Przytoczył dziesiątki argumentów, ale głównym z nich było to, że będą mieli własnego, drogiego, upragnionego syna. Swietłana nie kłóciła się z mężem, kochając dziecko rosnące pod jej sercem; rozumiała, że nigdy nie pokochałaby tak cudzego dziecka. Niestety, dopiero teraz… Decyzja zapadła, rodzice złożyli w sądzie dokumenty o zrzeczeniu się opieki nad Saszą.
Nadzieje Sergija zostały rozwiane… Nie rozumiejąc niczego, chłopiec siedział na krześle w dziwnym domu, do którego go przywieziono, podczas gdy za zamkniętymi drzwiami toczył się proces.
Proces, w którym jego mama i tata mieli go oddać. Rozglądał się, dostrzegał współczujące spojrzenia i skulony w kłębek, z oczami pełnymi łez, patrzył na przechodzących nieznajomych. Sasha strasznie się bał: drżał i wzdrygał się przed trzaskającymi drzwiami sąsiednich biur.
Kiedy jego mama i tata wyszli, mężczyzna nawet nie spojrzał na chłopca. Mama podeszła do niego z ciotką i powiedziała: “Sashunya, idziesz z tą ciotką”. Nie odwracając się, poszła za mężczyzną, a Sasha zdał sobie sprawę, że odchodzą, krzyknął i pobiegł za nimi.
Ciotka chwyciła go za ramię, a on, zdając sobie sprawę, że stało się coś strasznego, zaczął ją gryźć, bić i wyrywać się. Krzyczał: “Mamo, nie idź!”. Ale Swietłana go nie słyszała i razem z mężem wsiedli do samochodu i pojechali do domu. Sasza, zapłakany i mokry, został przywieziony do jakiegoś strasznego domu.
Rozejrzał się i wydawało mu się, że świat wywrócił się do góry nogami. Zaprowadzono go do pokoju z innymi dziećmi takimi jak on. Szybko pobiegł do kąta i usiadł, zakrywając swoją małą buzię dłońmi, i odciął się od wszystkiego. Mijały dni, ale matka nie przychodziła i nie zabierała go. Płakał, płakał cały czas i nie bawił się z innymi dziećmi.
Biedne dziecko nie wiedziało, że on, tak bezbronny, został już dwukrotnie zdradzony. Tylko jedna stara pielęgniarka mogła przekonać go do jedzenia. Miała w sobie tyle miłości i ciepła, że podczas jej zmiany, kiedy pracowała, Sasza po prostu się rozmrażał.
Ciotka Valya siadała mu na kolanach i kołysała go, mówiąc: “Mój biedny chłopcze, dlaczego musiałeś to zrobić? Czy Pan nie widzi…”. Sasza nie rozumiał jej lamentów, ale czuł się ciepło i dobrze, i zasypiał w jej ramionach. Swietłana zmarła we wczesnym, bardzo trudnym porodzie, rodząc martwe dziecko.
Siergiej, który miał wielką nadzieję, że wszystko będzie dobrze, po prostu zapił się na śmierć, tracąc pracę, mieszkanie i duszę. Sasza został adoptowany przez rodzinę księdza, który przeczytał o sprawie w lokalnej gazecie. Żona księdza, Maria, która miała pięcioro własnych dzieci, nie wahała się ani chwili, gdy jej mąż pozwolił jej przeczytać tę historię. Sasha już nigdy w życiu nie czuł się obcy i odrzucony.
