Mój syn lubił zawracać dziewczynom w głowie, a potem je rzucać. Nie podobała mi się w nim ta cecha. Przypominał mi wietrznego mężczyznę. Pewnego razu przyprowadził bardzo młodą dziewczynę, szczupłą, o jasnych oczach i powiedział, że z nią zamieszka, bo się kochają.
Jeśli mieszkacie razem, to musicie się pobrać, jak wszyscy ludzie. Dlaczego dziewczyna miałaby odwracać głowę? – Dobrze – zgodził się – jutro zrobimy wszystko tak, jak trzeba.
I rzeczywiście, Dmitrij podpisał akt małżeństwa z Olyą.
Jestem dumny, że wychowałem w tobie prawdziwego mężczyznę. Bałem się o Olyę. Dziewczyna była naprawdę dobra. A mój syn to rozrabiaka. Już niejednej dziewczynie zawrócił w głowie, a potem ją zostawił. Nadal nie do końca chciał zalegalizować związek. “Nie obchodzi cię, jak żyję?” zapytał mnie nagle.
– Nie, nie jestem obojętny! Dziewczyna już wystarczająco wycierpiała dorastając bez rodziców. Jak będzie się czuła w takim związku? Co ludzie o niej powiedzą?” Chociaż dorastała w sierocińcu, Olya nauczyła się walczyć w tym życiu.
Była mądra i praktyczna we wszystkim. Studiowała na wydziale ekonomii. Na trzecim roku studiów znalazła pracę. Od razu polubiłem moją synową. Nawet potajemnie cieszyłem się, że Olya jest podobna do mojej. Dziewczyna również mnie polubiła. Uwielbiała dzielić się ze mną swoimi przemyśleniami. Pewnego dnia wróciła do domu podekscytowana i powiedziała: “Mamo, poszłam do lekarza. Powiedział mi, że jestem w ciąży.” – Dobrze, córko!
Nie martw się tak bardzo. Pomogę ci. To dla mnie bardzo dobra wiadomość.” Mój syn przyjął tę wiadomość chłodno. Jakby go to nie dotyczyło. Trochę się zmartwiłam, ale pomyślałam sobie: “Może jest dzisiaj w złym humorze albo coś.” Dni mijały szybko. Olya urodziła bliźniaki. To była dla mnie wielka radość. Kochałem dzieci. A to były moje dwie wnuczki, Katrusia i Daryna.
Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, mój syn był wściekły. “Teraz musisz nakarmić jeszcze dwie gęby!” był oburzony. Byłem oszołomiony jego słowami. “Jak śmiesz mówić takie rzeczy o swoich własnych dzieciach. To twoja krew. Dzięki Bogu, że są zdrowe. Czy nie mamy co jeść? A może mamy złe życie?” Próbowałam z nim dyskutować.
Zaczął spać w salonie. To było tak, jakby Olya stała się dla niego obca. Oczywiście wyczuwała jego chłód i starała się poprawić relacje – wołała go do stolika z herbatą, prosiła, by przyszedł do jej pokoju. Olya często płakała. Mogłem tylko ukradkiem złapać ślady łez na jej twarzy. Było mi jej bardzo żal. Mój syn zaczął znikać z domu. Nie mógł być w domu przez kilka dni. Potem ogłosił, że się rozwodzi.
Stanęłam po stronie synowej. Był tym bardzo oburzony, ponieważ jest synem. Powiedziałem mu, że zachowuje się niegodnie wobec żony i dzieci. Uważam, że dzieci i ich matka powinny tu zostać, bo nie mają dokąd pójść.
Tak więc mój syn zniknął z domu na kilka lat. Nikomu nie dał o sobie znać. Nie płacił alimentów. Nagle otrzymał wezwanie do sądu. Syn postanowił podzielić dom. Gdzie podzieje się Olya i jej wnuki? Synowa uspokoiła mnie, mówiąc, że od dawna czekała na taki obrót spraw.
Dlatego prawie sama rozwiązała tę kwestię – zainwestowała część swojej pensji w mieszkanie. Ma więc gdzie mieszkać, a ten dom słusznie należy do mojego syna. Urodził się i wychował tutaj. Ona nie ma nic przeciwko temu podziałowi.
Wkrótce przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania. To też było dla mnie zaskoczenie, bo myślałem, że zostawi mnie, abym dożył samotnie w moim domu. W końcu moje wnuki miały już siedem lat i skończyły pierwszą klasę. Nie byłam już tak bardzo potrzebna. Jednak Olya nalegała, abym zamieszkała z nimi, ponieważ nigdzie by się beze mnie nie ruszyła.
“Jesteś młodą, piękną kobietą. Chcę, żebyś sama ułożyła sobie życie” – dałam jej do zrozumienia. Teraz mam dwie wspaniałe córki i matkę. Nie potrzebuję nikogo innego” – odpowiedziała Olya z uśmiechem. “W ten sposób moja córka pojawiła się w moim życiu i stała się najbliższą mi osobą na ziemi. Czułam się szczęśliwa, mając ją u boku.
