Poranek zaczął się od telefonu od mojej matki. Była bardzo niezadowolona, że wyrzuciłam z domu mojego syna, jego żonę i wnuczkę. Moja matka nie mogła zrozumieć, dlaczego nie chcę już pomagać tej młodej rodzinie, a ja byłam zmęczona byciem gospodynią w moim domu i znoszeniem ich zachowania. Moja matka uważa, że jestem samolubna. Mój własny syn jest już dorosłym mężczyzną i może żyć bez mojej pomocy, podczas gdy ja, będąc młodą, w wieku 28 lat, pozostawioną bez męża, samą z dzieckiem i bez wsparcia, jakoś udało mi się stanąć na nogi. Ale lepiej najpierw opowiem: 4 lata temu mój syn się ożenił, a jego żona od razu mnie nie polubiła. Odmówili zamieszkania ze mną i wynajęli mieszkanie.
Julii tak bardzo nie podobało się moje zachowanie i komunikacja, że nie zostałem nawet zaproszony na wypis wnuczki, a zobaczyłem ją dopiero w piątym miesiącu jej życia. Rok później mój syn i jego rodzina poprosili o zamieszkanie ze mną. Na początku wszystko było w porządku, nawet zaprzyjaźniłam się z synową, ale później synowa za każdym razem usprawiedliwiała się, że ona opiekuje się dziećmi, a ja mogę “czasem” zająć się domem. Stało się to codzienną rutyną. Mieszkali w moim mieszkaniu, płaciłam za jedzenie, media, a oni wymagali ode mnie gotowania i prania. Starałam się być dobrą matką i teściową, ale to nie działało. Do tego doszły moje problemy zdrowotne: słaby wzrok, problemy z kręgosłupem i nerkami. Pewnego dnia upuściłam ampułkę z lekami i z powodu bólu pleców poprosiłam o pomoc w jej podniesieniu: na wypadek, gdyby pojawiło się dziecko i nadszedł czas porodu. Czekałam przez chwilę, ale nie usłyszałam żadnych kroków.
Weszłam do pokoju i zastałam moją synową leżącą i odpoczywającą. Nie była nikomu nic winna. Wtedy ogarnęła mnie złość. Dlaczego ja jestem im winien, a oni nie są winni mnie? Poprosiłem ich, aby opuścili mój dom. Mój syn powiedział, że jestem nieludzki. Ale czy to w porządku wspierać rodzinę, która nie wie, jak mnie szanować i doceniać? Czy muszę utrzymywać syna, kiedy jest dorosły i potrafi sam rozwiązywać swoje problemy, a nie siedzieć mi na karku? Niech żyją osobno i sami rozwiązują swoje problemy. Każdy będzie miał własne życie i nikt nie będzie nikomu nic winien. Kilka dni później otrzymałem telefon od matki Julii, która zażądała, abym zabrał dzieci z powrotem do schroniska, ponieważ nie mają miejsca. Wysłuchałem jej i rozłączyłem się. Jeśli jej córka nie potrafi uszanować pracy innych i być wdzięczna, to czy to moja wina?
