Mam już 30 lat. Pięć lat temu wyszłam za mąż. Co więcej, jeszcze przed ślubem postawiłam przed Mariuszem wybór: albo tylko jedno dziecko, żebyśmy mogli je odpowiednio utrzymać, albo teraz się rozchodzimy. Zdecydowaliśmy się mieć jedno dziecko, ale chcieliśmy mu zapewnić lepsze życie niż mieliśmy my… nasi rodzice mieli sześć córek i dwóch synów. Nie jest jasne, dlaczego tak bardzo nas obrażono. Byłoby to mniej zaskakujące, gdyby rodzina była zamożniejsza. Więc odrzucamy tę opcję. Nie głodowaliśmy, to prawda. Jednak nasza dieta opierała się głównie na makaronie i tańszych produktach.
W naszej diecie nie było mięsa. Jednak pracowaliśmy nieustannie. Praca w ogrodzie warzywnym i opieka nad bydłem była całkowicie naszym, czyli dzieci, zadaniem. Ubrania były przekazywane „w drodze dziedziczenia”, od starszego do młodszego. Ponieważ byłam najmłodszą córką, nie otrzymałam nawet zabawki czy nowego ciucha, a jedynie cerowane łaty. Czułam się zawstydzona w szkole z powodu wyśmiewania i swojego ubrania. Odmówiłam udziału w balu maturalnym, ponieważ nie miałam nowej sukienki i nie chciałam iść w starym ubraniu. Odebrałam moje świadectwo ukończenia szkoły. Aby móc studiować w mieście, musiałam pracować jednocześnie. Moi rodzice po prostu nie mieli możliwości finansowych, by mnie utrzymać.
Odcięłam się od tego, zdobyłam pracę w mieście, poznałam Mariusza i wyszłam za niego za mąż. Teraz mamy własne mieszkanie i syna. Od pół roku mój syn chodzi do przedszkola, a ja wróciłam do pracy. Zarówno mój mąż, jak i ja, zarabiamy dobrze. Nasz syn nie potrzebuje niczego. Nie odwiedzam moich rodziców i nie pomagam im w żadnym zakresie. Moje siostry krytykują mnie, mówiąc, że to niemożliwe, abym nie wspierała rodziców. Ale dlaczego miałabym im pomagać? Czy oni pomagali mi? Czy mnie wspierali, kiedy prosiłam? Zapewniali mi ubranie i obuwie? Nie. Moje dziecko ma teraz lepiej niż ja wtedy.
