Moja teściowa Olga postawiła nas w trudnej sytuacji, ignorując prośby o spotkanie. Zastanawiałam się, dlaczego tak postępuje. Dopiero później usłyszałam rozmowę ojca z kolegą, która wyjaśniła tę kwestię. Okazało się, że jeszcze przed naszym ślubem teściowa zaproponowała nam wspólne starania o zakup mieszkania. Mówię to w sensie nas obojga. Moi rodzice niestety odrzucili jej propozycję, choć finansowo na to mogli sobie pozwolić. Jednakże teściowa postanowiła pomóc nam inaczej. Sprzedała swoje trzypokojowe mieszkanie i zakupiła dla nas dwupokojowe oraz jednopokojowe dla siebie . Zamieszkała w kawalerce, a dwupokojowe mieszkanie przepisała na nas. Stan mieszkania wymagał znacznej poprawy, ale Olga stanęła przed tym wyzwaniem.
Nie oszczędzając na oknach, instalacji hydraulicznej oraz elektrycznej, teściowa zainwestowała w nasze mieszkanie. Choć podłoga i ściany wykonane były z ekonomicznych materiałów, to meble, które nam podarowała, miały ogromną wartość. „Kiedy znajdziecie się w lepszej sytuacji, możecie wymienić te meble na nowe” – rzekła. Meble te pochodziły z jej poprzedniego trzypokojowego mieszkania, które oczywiście nie zmieściłyby się w naszym obecnym jednopokojowym lokum. To były dokładnie te meble, których potrzebowaliśmy. Warto dodać, że nie mogłam się zająć remontem z powodu ciężko przechodzonej ciąży, która przykuła mnie do łóżka na dziewięć długich miesięcy. W dwunastym tygodniu okazało się, że spodziewamy się bliźniaków.
Teściowa była niewypowiedzianie szczęśliwa. „Tak, zrobimy wszystko dla was” – cieszyła się. Przez ten cały okres moje rodzice cieszyli się życiem i korzystali z jego uroków. Podczas gdy oni wybierali się na wakacje do Egiptu i innych kurortów, ja zmagałam się z trudnościami donoszenia bliźniąt, spędzając wiele czasu w szpitalu. Teściowa nalegała na to, abyśmy zdecydowali się na płatny poród w klinice, ponieważ była przekonana, że to najlepsze w naszej sytuacji. Była gotowa wesprzeć nas finansowo, ponieważ sama poczyniła oszczędności na przekór trudnym okolicznościom. Moi rodzice pojawili się tylko w dniu wypisu ze szpitala. Nic więcej. Teraz, kiedy nasze dzieci mają już dziewięć miesięcy, a moje zdrowie wróciło do normy, patrzę z wdzięcznością na to, jak wiele Olga włożyła w pomoc i wsparcie w trakcie tych miesięcy.
Jej obecność i wsparcie pomogły nam przetrwać ten trudny czas. Dzięki niej zdołaliśmy poradzić sobie z wszystkimi wyzwaniami, a ja naprawdę doceniam to, czego dokonała. Jednocześnie jestem rozczarowana postawą moich rodziców, którzy nie byli obecni w tak ważnym okresie naszego życia. Napisałam do nich list, w którym wyraziłam swoje uczucia i podziękowania. Jednak do dzisiaj nie otrzymałam od nich żadnej odpowiedzi.
