Pięć lat temu doszło do rozstania z moim mężem. Z biegiem czasu nasze uczucia zanikły, a pozytywnym aspektem jest to, że nie mamy dzieci. W przeciwnym razie musiałyby cierpieć bez ojca, ponieważ po separacji wyjechał z kraju. Od tamtej pory mieszkam sama. Jeśli chodzi o mnie, jestem bardzo samowystarczalną kobietą. Teraz cieszę się z mojej samotności. Żyję dla siebie i osiągam swoje cele zawodowe. Niedawno zostałam awansowana. Część moich krewnych, włącznie z rodzicami, pytają o moje życie osobiste. Innych interesuje moja praca. Niektórzy krewni proszą o pieniądze na pożyczki oraz samochody.
Zdarzały się przypadki, kiedy prosili mnie o pieniądze tylko na podstawowe potrzeby. Zawsze staram się temu nie ulegać, jednak ostatnie incydenty nauczyły mnie, że muszę się nauczyć mówić „nie”. Moja siostra, Maria, posiada kawalerkę w stolicy, którą odziedziczyła po babci. Nigdy tam nie mieszkała, więc nie było potrzeby remontu. Przed ślubem, razem z narzeczonym, zdecydowali się odnowić mieszkanie. Poprosili mnie o pożyczkę. Musiałam się na to zgodzić, ponieważ wiedzieli, że nie odmówię. Na początku mówili, że oboje przejadają oszczędnie. Jednak ilość ich posiłków jest niewielka, zwłaszcza gdy mnie nie ma w domu i nie gotuję.
Bardziej mnie frustruje to, że oboje pozostają w domu, przy czym narzeczony siostry pracuje zdalnie, a Maria nic nie robi i wszystko spada na mnie. Po pracy udaję się do sklepu, gotuję obiad i sprzątam, podczas gdy moja siostra nie angażuje się w obowiązki. Doszłam do momentu, kiedy poprosiłam ich, aby spakowali swoje rzeczy i opuścili mój dom. Nie mogłam już tego dłużej znosić. Nasze rozmowy nie pomogły. Brakowało mi szacunku do mojego miejsca i sytuacji, w której mieszkała u mnie za darmo i korzystała z mojego gotowania. W odpowiedzi na to zaczęli kontaktować się z naszymi krewnymi i opowiadać o mnie negatywne rzeczy, sugerując, że to ja wyrzuciłem ich z mieszkania. Teraz to już mnie nie obchodzi. Nie zamierzam dłużej tolerować takiej sytuacji.
